هم قبیله

توبه از عشق

2006-12-10T05:57:00.000-08:00

این شعر یکی از شعرای سبک هندیه و زبان حال من در این ایام

آخه بگو دیونه ترا چه با این پسر و آن پسر در افتادن و بی وفایی دیدن

فلک دایم به دست مردم مغرورم اندازد
چو سنگ ره به دست هر که افتم دورم اندازد
نیم سنگ فلاخن لیک دارم بخت ناسازی
که بر گرد سر هر کس که گردم دورم اندازد

يکشنبه نوزدهم آذر 1385

هم تنی

2006-12-10T05:56:00.001-08:00

نگاه خنده عشق انتظار خواب هم تنی
پسر هنوز باورم نمی شود تو با منی
بجای درد عاشقانه بوسه های آتشین
بجای گریه های خشک سکس های روغنی
چه احتیاج عشق و عاشقی فریب می خورم
منم چه ساده ٬ تو ٬ معلم کلاس مخ زنی
چنین که تشنه توام بجای آب می خورم ترا
تو ای پسر تو ای که مثل آب پاک و روشنی
ترا میان بازوان خود شکار می کنم
اگر چه تو برای صید دانه می پراکندی
چه می شود برهنه در وجود هم فرو رویم
بدون واسطه بدون هر لباس ایمنی
پسر چه نرم می رود فرو بزرگ و سخت آههههههههههههههه
ضخیم و درد ناک مثل کیر آدم آهنی

سه شنبه چهاردهم آذر 1385

بوسه های آتشین

2006-12-10T05:55:00.000-08:00

بسکه حسنت حیرت افزودست بر احوالها
آبها را ماندگاری داده در غربالها
این که از آغوش تو دورم نمود عاجزیست
در قفس دارد مرا هر دم شکست بالها
بسکه مردم غرق حیرت گشته اند از دیدنت
پشت بر دیوار دارند این زمان تمثالها
شرح داغ بوسه های آتشین دارم ز بر
می توان خواند از لبم مضمون این تبخالها
هیچ کس اینجا اسیر دست این مردم مباد
طبلها فریاد ها دارند از طبالها
در طریق عاشقی سرمایه سوز هستیم
الفتی دارم به آتش بازی اطفالها
هر کجا رفتم دعا سرمایه دست تهیست
بشنوید از من خداوندان عرض و مالها
لب فرو بستم ز عرض دین حق بر ناکسان
سعی مهدی برنمی آید به این دجالها

دوشنبه سيزدهم آذر 1385

هشداری دوستانه به شاعر شهر سدوم

2006-12-10T05:54:00.000-08:00

چون همت من هوای نخجیر کند
صد همچو ترا بسته زنجیر کند
زنهار بترس و دل ما را مشکن
چون شیشه شکست کار شمشیر کند

دوشنبه سيزدهم آذر 1385

شعری از ابونواس ( پسری مثل ماه )

2006-12-10T05:53:00.000-08:00

و عاذلة تلوم علی اصطفائئ غلام واضحاً مثل المهاة
و قالت ((قد حرمت)) و لم توفق لطیب هوی وصال الغانیات
فقلت لها جهلت فلیس مثلی بخا دع نفسه بالترهات
ااختار البحار علی البراری و احیاناً علی ظبی الفلاة
دعینی لا تلو مینی فانی علی ما تکرهین الی الممات
بذا اوصی کتاب الله فینا بتفضیل البنین علی البنات

زن سرزنشگر مرا به دلیل انتخاب پسر زیبا روی چون ماه تابان ملامت می کند و مي‌گويد خود را محروم کردی و مؤفق نخواهی شد که طعم عشق زنان سپید اندام بلند بالا را بچشی به او گفتم که نادانی کردی و ندانستی که کسی مانند من خود را به ياوه فریب نخواهد داد
آیا دریا را برسرزمینهای پهناور ترجیح دهم و ديگر حيوانات را با آهوان صحرایی برابر کنم مرا بگذار و ملامت مکن که آنچه را تو زشت می داری من تا دم مرگ برآنم کتاب خداوند در این باره به ما سفارش کرده است که پسران را بر دختران فضیلت است

چهارشنبه هشتم آذر 1385

شاد یا ناشاد باید زیستن

2006-12-10T05:52:00.000-08:00

تقدیم به پوریای عزیز که دوباره ابوالعلای معری را فرا یاد من آورد

من پشیمان از گناه کیستم شرم ننگ اشتباه کیستم
تا به کی باید پشیمان زیستن چون سحر سر در گریبان زیستن
این نوای بی خودی های من است این صدای پای از خود رفتن است
میروم از خویشتن تا بیدلی می سرایم شعری اما بیدلی
سوختم داغ نگاه کیستم سرمه چشم سیاه کیستم
آسمان جولانیم را بنگرید هستیم را خاک راه کیستم
ننگ خلقت را به من خوشدل شدند عذر بدتر از گناه کیستم
این که در من می کشد فریاد کیست هستیم را می دهد بر باد کیست
کیست این پیدای پنهان در دلم کیست این مهرش سرشته با گلم
کیست در من شور بر پا کرده است پس مرا از زندگی وا کرده است
« دردم از یارست و درمان نیز هم دل فدای او شد و جان نیز هم »
زخمه ای از چهار مضراب دلم آفرینش را حق آب و گلم
کیستم من عاشق حیران تو از خدا برگشته چون مژگان تو
کشته تیغ کج اندیش توام بسمل چشم سیه کیش توام
یوسف گمگشته در پیراهنم زین غبار تن بیفشان دامنم
بی تکلف در برت جان می دهم هستی خود را به تاوان می دهم
گرچه دور از تو سرا پا حسرتم در وطن هم رشک خاک غربتم
چون ترا بهر ستایش آمدم عشق را شوق نیایش آمدم
شاد یا ناشاد باید زیستن هر چه بادا باد باید زیستن

جمعه سوم آذر 1385

من هم مثل تو

2006-12-10T05:51:00.000-08:00

تقدیم به همون کسی که خودش می دونه رهگذر نیست
به زجری که سر می دهد گردنم را
کفن می تند تار هستی تنم را
جهان در غبار فلاکت نشیند
زمن گر تکانند پیراهنم را
چو مهمان ناخوانده عشق دوچشمت
به آتش کشد عاقبت خرمنم را
نه شوقی که بر آسمان نشاند
نه تیغی که رنگین کند گردنم را
بیا و برایم کمی دل بسوزان
بیا و ببین خون دل خوردنم را
بغل وا کن ای لذت بی گناهی
که با عشق تو تر کنم دامنم را
بغل وا کن ای همچو من خسته از دهر
در آغوش خود دفن گردان تنم را

سه شنبه سي ام آبان 1385

غزلی دیگر

2006-12-10T05:50:00.000-08:00

مرا از بسکه فانی آفریدند
تنم از ناتوانی آفریدند
وجوم را بدست غم سپردند
جهنم را نشانی آفریدند
دهانت را به تنگی نقش بستند
مرا در بی نشانی آفریدند
بلندای قدت اندازه کردند
بلای آسمانی آفریدند
تنم را غرق آغوش تو کردند
سپس شور جوانی آفریدند
برای خاطر فرهاد شیرین
برای من فلانی آفریدند

دوشنبه بيست و نهم آبان 1385

حال و روز من دور از دوست

2006-12-10T05:49:00.000-08:00

از دوریت ای تازه گل باغ مراد
چون غنچه چیده خنده ام رفته ز یاد
گریان چو پیاله پرم در کف مست
نالان چو سبوی خالیم در ره باد

دوشنبه بيست و نهم آبان 1385

2006-12-10T05:48:00.000-08:00

خوبان چو بهم گرمی بازار فروشند
با هم بنشینند و خریدار فروشند

جمعه بيست و ششم آبان 1385

تاریخ همجنسگرایی در مدارس شرق

2006-12-09T12:01:00.000-08:00

زمين مدرسه را گر به روز حشر شكافند

یکی از مراکز نمايان لواطه و همجنس گرايي خصوصا در جهان اسلام مدرسه ها بوده است . دانش آموزان پس از اینکه مقدمات را می خوانند و به سن نو جوانی می رسیدند در عنفوان جوانی پا به این مدارس می گذاشتند که در آن زمان حکم دانشگاه امروزی را داشته است ، در این مدارس جز مکان درس که دانش آموزان به گرد استاد جمع می آمدند حجره هایی هم وجود داشت که حکم خوابگاه دانشجویان را داشت جوانهایی که وارد به این مدارس می شدند به ناگاه خود را از فضای بسته خانه و خانواده و شهر و دیار د رآغوش محیطی گسترده و آزاد می دیدند . آنها اینک با اندیشه های مختلف و دگر آشنا می شدند و به آسانی می توانستند به هر کتاب دسترسی داشته باشند چرا که هر مدرسه کتابخانه ای هم داشت ، شب و روز آنها در مدرسه با جوانهای هم سن و سالشان که با هم در غم و شادی حجره و گرمابه و گلستان رفیق مهربان و یار همدم بودند می گذشت و خوب می دانیم که در این سن وسال ، که فرزند از خانواده احساس استقلال می کند و در پی دوست مهربان می گردد انگیزه نزدیک شدن او به دوست هم سن و سالش تا چه حد بسیار است چه بسا بحث و جدل علمی روز به هنگام شب در خوابگاه ( حجره ) به صلح و دوستی مبدل می شود ، خواندن درس و بحث علمی، دخل و خرج مشترک ، تهیه غذا برای همدیگر، شستن رخت و لباس هم ، نظافت حجره ، و یاری رساندن به هم در امور متداول . و همه تماسهای شبانه روزی شور و شعف آنها را به همدیگر بر می انگیزد .
خاصه که در این برهه جوان دوران ريعان شباب و عنفوان جوانی را می گذراند علاقه دوستی آنقدر در این دوران بسیار است که انسان همه احتیاج خود را مبذول به دوست می داند و بنا براین هیچ دلیل بسیار دور از منطقی نمی خواهد که نیازهای جنسی همدیگر را بر آورند و اگر نگاهی به تاریخ مدرسه ها در جهان اسلام بیندازیم می بینیم که این پدیده را چه بسامد بالایی است .
معلمت همه شوخی و دلبری آموخت
عقاب و ناز و جفا و ستمگری آموخت
پس از آنکه جامعه علمی اسلامی ( و نه اسلام ) از مدینه به فضای باز بصره و کوفه منتقل شد مسجدها دیگرگنجایش دانش آموزان فرا آمده از شهرهای دور و نزدیک را نداشتند و نیاز جامعه متطور ( پيشرفته ) آن روز را به بنای مدارس بر انگیخت علمایی که در بصره و کوفه به مسجد یون شناخته شده بودند به مدرسه ها و مکانهای مجون که مکتبها و انجمن روشن فکری آن روز به شمار می رفتند روی آورد و نمونه بارز آنها ابو عبیده معمر بن مثنی بصری نحوی و لغوی مشهور و ابی نواس شاعر است عده ای از جوانهای آن روز كه بعدها در شمار بزرگان تاریخ قرار گرفتند دوراز مجلس درس مسجد ( که البته درس دین به تنهایی نبوده است ) انجمنهایی را تشکیل داده بودند که در آن گرد می آمدند جاحظ ازين گروه نام مي برد كه بعدها به اصحاب مجون مشهور شدند آنها به گرد هم جمع مي آمدند و به خواندن شعر و ديگر مسايل مي پرداختند اين افراد كه در زمره بزرگان تاريخ قرار گرفتند به همجنسگرايي نيز مشهور بودند والبة بن الحباب ابونواس مطيع بن اياس ابن المقفع حماد عجرد و ابان اللاحقي از جمله اين افرادند (1 ) تا آنگاه که تطور علمی و فرهنگی و اقتصادی مدرسه ها را بنا گذاشت و و همجنسگرايي به عنوان یک مکتب و حرکت فکری تنظیم شده همراه با استادان و دانش جویان وارد این مدارس شد.
ابو عبیده لغوی و نحوی مشهور، به حب پسران و هوای امردان متهم بود و جمعی از مورخین و صاحبان طبقات به اختلاف عبارت آورده اند که عبد الملک بن قریب الاصمعی گفت : که یک روز من و ابو عبیده وارد جامع بصره شدیم و در آن مسجد ستونی بود که ابو عبیده به هنگام تدریس به آن تکیه می زد وقتی به آن ستون رسیدیم دیدیم که این دو بیت را بر روی آن نوشته اند :
صلی الا له علی لوط و شيعته ابا عبیده قل با الله آمینا
و انت عندی بلا شک بقیتهم مذ احتملت و قد جاورت سبعینا
درود خداوند بر لوط و پیروانش باد ابا عبیده خدای را که آمین بگو
و تو نزد من بی گمان باز مانده آنهایی از آنگاه که محتلم شدی تا حال که از هفتاد سالگی در گذشتی
و از اصحاب مسجد بصره محمد بن مناذر شاعر مشهور و شاگرد ابو عبيده و دوست ابونواس را مي توان نام برد كه عاشق عبدالمجيد بن عبدالوهاب ثقفي بود پدر عبدالمجيد ، عبد الوهاب بن عبدالمجيد از علما و محدثين مشهور ست ( 2) و محمد بن مناذر با عبدالمجيد در همين حلقه هاي درس آشنا شد ابن مناذر كه از علم و ادب بهره فراوان داشت عبدالمجيد را به سوي خود جلب كرد ولي متاسفانه عبدالمجيد پس از اندكي درگذشت وهمين باعث شد كه ابن مناذر قصيده مشهوري در رثاي او بسرايد
ان عبدالمجيد يوم تولي
هد ركنا ما كان بالمهدود
مادري نعشه و لا حاملوه
ما علي النعش من عفاف وجود
و ارانا كالزرع يحصدنا الدهـ
ر فمن بين قائم و حصيد ( 3 )
ابن مناذر از شخصيتهاي جنجالي قرن دوم هجري است او با اينكه در مسجد بني يربوع در بصره امامت جماعت را به عهده داشت و محدثين بزرگي چون سفيان بن عيينه و يحيي بن معين به علم او در لغت استناد مي‌جستند ( 4) و خود در بصره و مكه حلقات درس داشت (5) از شعراي مجون و غزل مذكر است او در عشق عبدالمجيد كارش به رسوايي كشيد آنسان كه از مسجد بيرونش راندند و او نيز جماعت مسجد را به فضيحتي تمام هجو گفت و شبها در حوض وضوخانه مسجد مركب مي‌ريخت تا سر و صورت نماز گزاران را بسياهي بيالايد. (6)
منابع او را دانشمندي بزرگ دانسته‌اند و شعرش را در استواري و حلاوت ستوده‌اند.(7)
و بی شک ابو نواس در همین مسجد به شاگردی در محضر استادی چون ابی عبیده معمر بن المثنی و ابی زید الانصاری و اصمعی و خلف الاحمر پرداخت .
و همین جامعه علمی بود که همجنسگراياني چون والبة بن الحباب و حماد عجرد و حسین بن الضحاک و ابی نواس و یحیی بن اکثم و کسایی ( 8 ) و دیگران را فارغ التحصیل کرد کم کم این مدارس از بصره و کوفه به بغداد منتقل شدند و رفته رفته این فن شریف سر لوحه معلمان و شاگردان در تمام اقصار جهان اسلام شد و ادب غزل مذکر مراحل تکمیل خود را پیمود و دیوانش شیرازه گرفت و این جاست که در کتب فقهی با بی گشودند درباره رابطه شاگرد و استاد (9)
و بنابراین استادان در کنار دیگر علوم لواطه را هم به شاگردان با استعداد خود یاد می دادند و در میان دانشمندان بنام کمتر کسی را می بینیم که از این علم بی بهره باشد لااقل خطی از این کتاب خوانده است و سطری نوشته و در پرتو همین تعالیم بود که بحث لواطه ازدواوین شعر و کتب فقهی به کتابهای فلسفی و رساله های عرفانی کشیده شد ( تحت عنوان جمال شناسی و جمال پرستی )عشق مجازی . (كه البته فلاسفه اسلامي استادي چون افلاطون نيز داشتند) ( 10)
مدرسه نظاميه بغداد كه سعدي و بسياري ديگر از بزرگان تاريخ در آن درس خوانده‌اند نيز از مراكز همجنسگرايي بوده است.مولف تجارب السف می نویسد :
وقتی جماعتی به خدمت ناصر باز نمودند که فقها و طلبه علم که در مدرسه نظامیه می باشند همه روزه به شرب خمر و لواط مشغولند _ و ناصر صورتی خوب داشت جهت امتحان صدق این سخن جامه موصلیانه در پوشید و خود را به عطر و بوی خوش بیار است و در نظامیه رفت و طواف می کرد یکی از طلاب که بر منیهات و قبایح اقدام می نمودی ، بر در غرفه ایستاده بود چون ناصر را بدید طمع کرد و در ساعت از غرفه به صحن درآمد و با او به سخن در پیوست و سخن بدانجا رسانید که ناصر را معلوم شد که بیشتر اهل مدرسه به مناهیات مشغولند (11)
همچنین مولف تجارب السف در شرح احوال ابوزکریا خطیب تبریزی کتابدار و مدرس ادب نظامیه نوشته است . « وی هر شب شراب خوردی و شاهد آوردی و امثال این حرکات » (12)
تاریخ نام بسیاری از علما را در زمره اهل لواطه درج کرد و در باب سر گذشت آنها با همه پنهانکاری معمولا اشاره ای هم به نظر بازی آنها می رود .
شعرابی نواس درباره امرد عالم و حکایت سعدی با پسرک نحوی در جامع كاشغر نمونه ای از بازتاب همجنسگرايي در مدرسه هاست
کما اینکه عرفا و صوفیه چندان در این راه قدم فرسودند که از این قائله چندین قدم پیشتر افتادند
او حد الدین کرمانی در مجلس سماع و حلقه ذکر گریبان چاک می زد و سینه بر سینه اهل جمال می گذاشت
هم جنس گرایی در مدرسه ها و جامعه های آن روزگاران بیشتر از اینها بوده است و ما فقط از اندکی خبرداریم و این خبر در مدرسه نظامیه آن قدر شایعه شده بود که مخالفان به پیش خلیفه شکایت بردند که خلیفه خودش شخصا به تحقیق امر اقدام کرد و پس از صدق ماجرا دستور به تعطیلی نظامیه داد البته برای مدتی اندک و دوباره روز از نو و روزی از نو گذشته از مآخذ مستند تاريخي در آثار ديگر نيز مي توان به اين موضوع پرداخت و بسیار ابلهانه می نماید که مدارک این چنین مقاله ای را منحصر کنیم به مستندات کتب تاریخ بلکه آنچه بهتر از هر چیز می توانیم به آن استناد کنیم بازتاب اجتماعی آن در نوشته های مردان تاریخ هست و اینک آن بازتابها .
كودكي شوكت به طور خود نيايد سوي من
مي‌نمايد آنكه بنشينم به راه مكتبي
یکی را از متعلمان کمال بهجتی بود و معلم از آنجا که حس بشریت است با حسن بشره او معاملتی داشت و وقتی به خلوتش دریافتی گفتی :
نه آنچنان به تو مشغولم ای بهشتی روی
که یاد خویشتنم در ضمیرمی آید
ز دیدنت نتوانم که دیده بر بندم
وگر مقابله ببینم که تیر می آید
باری پسر گفت : آن چنان که در آداب درس من نظر می فرمایی در آداب نفسم نیز تامل فرمای تا اگر در اخلاق من ناپسندی بینی بر آنم اطلاع فرمایی تا به تبدیل آن سعی کنم گفت : ای پسر این سخن از دیگری پرس که آن نظرکه مرا با تست جز هنر نمی بینم.
سعدی،گلستان،باب پنجم ص 108
مولانا قطب الدین شیرازی در حجره مدرسه یکی را می گایید شخصی دست به در حجره نهاد مولانا گفت کیستی ؟ چه مي‌خواهي؟
- گفت جایی هست که دو رکعت نماز بگذارم ؟
گفت : اینجا جا نیست ، مگر کوری نمی بینی ما از تنگی جا دودو بر سر هم رفته ایم .
رساله دلگشا عبید زاکانی
مولانا شرف الدین خطاط دو شاگرد داشت یکی ترک و دیگری تاجیک . روزی دعوی کردند و به گرو خط نوشتند و این لفظ نوشتند « سیکون » و با مولانا بنمودند که کدام بهتر است ؟
مولانا گفت : « سَیَ – از آن تاجیک و کون از آن ترک »
رساله دلگشا عبید زاکانی
شخصی پسری خوب روی داشت و جماع نمی داد فقیهی با پدرش گفت : اگر این پسر ترا بفروشند شرعآ بیعش باطل است . پرسید چرا ؟ گفت : از بهر آنکه بیعش منتفع به نیست .
رساله دلگشا عبید زاکانی
مولانا قطب الدین شیرازی بر در مکتبی می گذشت پسرکی کتاب پیش نهاده بود و می خواند که العنین آن که جماع نتواند کرد الا در کون . مولانا گفت : چهل سال است که من عنین بوده ام و خبر نداشتم .
رساله دلگشا عبید زاکانی
معلمی کودکی از شاگردان خود بزد ، مادرش بیامد و گفت : چرا پسر مرا زدی ؟ گفت : او فضول است به کودکان می گوید که آلت معلم بزرگ است و ایشان را از من می رماند .
رساله دلگشا عبید زاکانی
همچنین در کتابها ذیل ترجمه ابن اعرج شاعر داستان واقعی امیر یحیی و معلم او را روایت کرده‌اند.
می گویند که ابن اعرج که از امرای بنام و شاعر نیز بوده است از نزدیکان خود کفالت پسرک یتیم زیبا رویی را عهده دار شد و پس از چندی پسر که امیر یحیی نام داشت و جوان برومندی شده بود .
در صف دانش جویان در آمد و ابن اعرج معلمی را به تعلیم وي وا داشت . یک شب که ابن اعرج ضیافت ولیمةالدار برقرار کرده بود امیر یحیی تا نزدیک بامداد در خانه او به سر برد و همین که به خانه خود بر گشت خسته و کوفته در خواب رفت .
فردا روز صبح جمعه بود معلم بر خلاف معمول امیر یحیی را طلب کرد که امروز درس برقرار می شود به هر تر تیب امیر یحیی را از خواب خوش بیدار کردند و به سوی معلم فرستادند و معلم که در آتش عشق پسرک می سوخت با خنجری سینه امیر یحیی را بدرید باشد كه کسانش او را به قصاص پسرک بکشند تا از درد عشق آسوده گردد و به وصال معشوق برسد که همین طور هم شد .
درس معلم ار بود زمزمه محبتی
جمعه به مکتب آورد طفل گریزپای را
نگاه کنید به نامه دانش وران ناصری ذیل ابن الا عرج الشاعر
سعد وراق از اهل علم و ادب بود و به شاگرد عيسوي خود عشق مي‌ورزيد.
سعد در عشق پسرك كارش به جنون كشيد و آخر الامر عشق جگر خوار جان او بستد پس از او هرگاه پسرك معشوق به شهر مي‌آمد كودكان او را به سنگ مي‌زدند و مي‌گفتند اي قاتل سعد وراق (مصارع العشاق)
كتاب مصارع العشاق تنها درباره عشق همجنسگرايانه نيست اما در خلال عشق ناجنس از اينگونه داستانهاي عشق عفيف نيز خالي نيست. ابوالفرج بن الجوزي در كتاب تلبيس ابليس گو اينكه به اين كتاب نظر داشته است و آن دو روايات مشترك خود را از ابي حمزه صوفي نقل مي‌كنند.
1 – الاغاني ج 18 ص 43 – 49 اين روايت الاغاني ست جاحظ نام ابن مقفع را ذكر نكرده است. در كتب خطي نمي‌دانم چگونه باشد به هر حال جاي تامل است. اگر جايش بود چيزي درباره آن مي‌نوشتم.
2 - وكان عبدالوهاب محدثا جليلا قد روي عنه وجوه المحدثين و كبراء الرواة ( الاغاني ج 18 ص 103 142 ) عبدالوهاب بن عبدالمجيد بن الصلت بن عبيدالله بن الحكم ابن ابي العاص الثقفي ابو محمد البصري روي عن حميد الطويل و ايوب السختياني و ابن عون و خالد الحذاء و داود و عوف الاعرابي و يونس بن عبيد و يحيي بن سعيد الانصاري وجعفر بن محمد بن علي ( جعفر الصادق) وحبيب المعلم و سعيد الجريري و غيرهم و عنه الشافعي واحمد و علي و يحيي و اسحاق و ابوخثيمه و ازهربن جميل و آخرون و قال يحيي بن معين ثقه و ذكره ابن حبان في الثقات تهذيب التهذيب ج 6 ص 450
3- الاغاني ج 18 ص 103-- 142
4- الاغاني همانجا – لسان الميزان ج 5 ص 390
5- الاغاني همانجا – تاريخ بغداد ج 7 ص 443
6- الاغاني همانجا - الشعر و الشعراء عبدالله بن مسلم بن القتيبه ج 2 ص 747 بيروت 1964 ق
7- الكامل في اللغة و الادب لمحمد بن يزيد المبرد ج1 ص 345 بيروت مكتبة المعارف
8- وهو علي بن حمزة الاسدی شیخ الکوفیین فی النحو و احد القراء السبعه هم الذین حرکو الفاظ القرآن .
9- بحث همجنسگرايي را در آثار ابن سينا و ملا صدرا نيز مي توان ديد
10- ( فلیحذر الطلاب من ادامه النظر الی مدرسهم و شیخهم بغیر حاجه خاصه اذا کان ذا منظر و لیحذر المدرسون من ادامه النظر الی طالب وسیم او تقریبه بغیر حاجه.)
11- به نقل از مدارس نظامیه نور الله کسایی ص 210 تجارب السف هندوشاه النخجوانی ص 325
12- تجارب السف هندوشاه نخجوانی تصحیح عباس اقبال ص 125- _ مدارس نظامیه _ دکتر نور الله کسایی _ انتشارات دانشگاه تهران 1358 _ ص 210 همچنين نگاه كنيد به حبيب السير- بيت كامل مصرع اول مقاله اينگونه است.
زمين مدرسه را گر به روز حشر شكافند
به جاي لوح و قلم طفل كون دريده در آيد

پنجشنبه بيست و پنجم آبان 1385

سوال

2006-12-09T11:59:00.000-08:00

به کدام مذهب است این به کدام ملت است این

که کشند عاشقی را که تو عاشقم چرایی

چهارشنبه بيست و چهارم آبان 1385

غزلی دیگر اگر بپسندد

2006-12-09T11:58:00.000-08:00

گاهی باور اینکه نمی دانی دوستت دارم مرا می کشد پسر
مــرا دو چشم های تو به رایــگان نمی کشــند
که کارد تا نمی رسد به استخوان نمی کشند
مــرا به غیر تیغ های خون فشان نمی کشند
که مسلمین ذبیــح را به ریسمان نمی کشند
فدای چشم های تو که گر چه مست قدرتند
به زیر تیــــــغ می روند و این و آن نمی کشند
چه کشوریست عاشقی که صاحبان منصبش
به پیر رحم می کنند و جز جوان نمی کشند
به دست مــزد قاتلم دهید خــــون بهای من
در این زمانه مـــــرد را به رایگان نمی کشند
نمـــــاز قامـــت ترا اســـــــــیر دست بسته ام
اسیر دست بسته را که بی امان نمی کشند
پســـــر بـــگو تو هــم قبیـــــله کــــدام مردمی
که کشتــــگان خویش را به رایگان نمی کشند
طلــــــــوع اختر مرا به فال نیـــــــــــک دیده اند
مــــــــرا بغـــــــیر تیغهای خونفشان نمی کشند

دوشنبه بيست و دوم آبان 1385

التهاب هوسناک

2006-12-09T11:55:00.000-08:00

نفس ز سینه اگر آمد هنوز امید ترا دارم
بیا که نیمه جانی را که مانده پیش تو بسپارم
قدم به راه نفرسودی که همچو سیل به عصیانی
تمام هستی عالم را ز پیش پای تو بردارم
برای آمدنت دیگر دلم بهانه نمی گیرد
قسم به گوشه تنهایی که من زعشق تو بیزارم
نه التهاب هوسناکی چنان که افتد و می دانی
نه آن کسی که غمش باشد علاج این دل بیمارم
ضریح دامن پاکت را دخیل بسته صد ننگم
دگر گواه نمی خواهد چو خویش بر سر اقرارم
هزار داغ جگر سوزم نهاده بر دل این هستی
نه تاب زندگی ام باشد نه شور و شوق عدم دارم
بیا و یک شب بارانی طلسم بی کسیم بشکن
که من تمام وجودم را به پای عشق تو می بارم
دوشنبه بيست و دوم آبان 1385

غزلی برای دوست

2006-12-09T11:50:00.000-08:00

باز هم تقدیم به او به آنکسی که خودش میداند کیست
چه با طراوت وبا معنی ست جهان سر زده از جانت

وجود با تو چه غم دارد به غیر آن لب خندانت
چه سبز میزند این ایام درخت شانه تنهاییم

بدان امید که بنشیند برآن پرنده دستانت
به عشق بی خردان از من چه خرده ها که نمی گیرند

ندیده اندمگر مردم شکوه آن تن عریانت
منم که تاب نمی یارم صفای قامت عریانت

سطبر بازوی سیمینت بلند نیمه پنهانت
نگاه با تو چه آغازم فریب با تو چه پردازم

که آشنا بشود دستم به دکمه های گریبانت
زیاد و کم چه اثر یابد ز بی نهایت آغوشت

چه می شود که بچینم من گلی ز گوشه بستانت
دو هم سرشت دو هم خلقت که آآآه پسر نمی دانی

چقدر با تو تماشاییست شکوه قامت عریانت

يکشنبه بيست و يکم آبان 1385

یک سوال از دوست

2006-12-09T11:49:00.000-08:00

تقدیم به آنکه خودش می داند کیست بدان امید که بپسندد

وقتی مرا با خویش تنها می گذاری
دنیایی از غم در دلم جا می گذاری
ای نحوی طوفان ندیده ای دل من
آهسته اینک پا به دریا می گذاری
در خاک من گرد دو عالم موج دارد
هر جا تویی بر چشم من پا می گذاری
امروز یا فردا بگو تا کی دلم را
در حسرت امروز و فردا می گذاری
آه ای پسر من با تو تو با من چه زیبا
من را به خود خود را به من وا می گذاری
شیدای چشمان تو آیا می پسندی
مشتاق آغوش تو آیا می گذاری
یک شب میان بازوان آهنینت
آیا مرا تنهای تنها می گذاری

جمعه نوزدهم آبان 1385

جوجه طاوس

2006-12-09T11:48:00.000-08:00

قال قوم عشقته امر
د الخد و قد قیل انه نکریش
قلت فرخ الطاوس احسن ما کا
ن اذا ما علی علیه الریش
گفتند که عاشق جوانی شده ا ی که گونه اش را ریش فرا گرفته
گفتم جوجه طاوس هر قدر پر و ریشش بلند تر شود زیباتر میشود
حسین بن الضحاک الخلیع
چهارشنبه هفدهم آبان 1385

ابونواس شاعر همجنسگرا

2006-12-09T11:46:00.000-08:00

این شعر ابو نواس را تقدیم می کنم به پسران قبیله آرشام عزیز پوریای همدل - هومن دوست لحظه ها - آدم آهنی هم قبیله من و کیوان بی معرفت
غنیت عن الکواعب بالغلام
وعن شرب المروق بالمدام
عشقت لشقوتی رشا ربیبا
رخیم الدل مجنوح الکلام
و هذا النعت لا نعتی فتاه
اشبهها لجهلی بالغلام
اتجعل من تحیض بکل شهر
وینبح جروها فی کل عام
کمن القاه فی سرا و جهرا
واطمع منه فی رد السلام
با وجود پسران از دختران نار پستان بی نیازم آنگونه که با شراب ناب از ته مانده آن
عاشق جوانی شاداب و با طراوتم شیرین سخن و خوش حرکات
این توصیف نه چون توصیف من از دختری ست که از سر نادانی به پسر تشبیهش کنم
آیا دختری را که همه ماهه غرق در خون حیض میشود و توله هایش همه ساله وق وق میکند با پسر زیبا رویی که در نهان و آشکارا میبینمش و در جواب سلام از او طمع دارم برابر قرار می نهی ..

يکشنبه چهاردهم آبان 1385

پادشاهان همجنسگرايي

2006-12-09T11:45:00.000-08:00

پادشاهان همجنسگرايي
عصر عباسی را به حق می توان عصر پیشرفت لواطه در جهان اسلام دانست عصر غلمان و غلامیات (پسرگونه ها) و شاید امین اولین خلیفه و سلطانی باشد که به پسران پرداخت (1) و اوست که آنها را اعتبار بخشید و منزلت آنها را برتری داد و از دختران زیبا رویگردان شد (2) اشتیاق او به پسران آن قدر بود که به روايت مسعودی پس از اینکه ام جعفر زبیده مادر امین شدت شعف و میل و اشتغال او را به پسران دید - دختران زیباروی و بلند بالا را برگرفت و سر و روی آنها را چون سر و روی پسران کاکل گذاشت و عمامه بست و برای آنها لباسهای مردانه قبا و کمربند قرار داد و آنها را به نزد امین فرستاد همین که آنها نزد خواص و عوام آشکارا شدند مردم نیز به متابعت دختران زیبا روی را برگرفتند و قبا و کمربند در پوشاندند و نام آنها را غلامیات (پسرگونه ها ) گذاشتند (3)
ولع امین به پسران آشکارا بود و همواره در مجلس او حدیث پسران جاری بود امین خود نیز از زیباترین خلق خدا بود نه مذکر و نه مونثی به حسن و جمال او دیده نشد شبی از ابو نواس که داشت به او با نگاه علاقه نظر می کرد پرسید آیا به من اشتها داری و ابو نواس گفت : معاذ الله چه کسی خود را به این چنین حدیث در اندازد - امین گفت : ترا به جانم سوگند می دهم که خبرم دهی گفت یا سیدی مردگان را به تو اشتهاست تا چه رسد به زندگان (4) و این حدیث نه تنها حول اشتها به غلامان جاری شده بلکه خلیفه خود را نیز محط و موضع شهوت و شک قرار داده است (5)
امین را از کودکی معلم بزرگی چون کسایی نحوی است که از اهل لواطه است (درباره همجنسگرايي كسايي رجوع كنيد به همين كتاب)
هارون الرشید به کسایی معلم امین دستور داده بود که تا ابو نواس را به عنوان آموزگار شعر جاهلی در کار تربیت امین شرکت دهد امین نسبت به این شاعر دانشمند و دلفریب که هزار بار بیشتر به سرگرمی عنایت داشت تا به نحو و لغت شدیداً احساس دلبستگی می کرد لذا او را همنشین جدایی ناپذیر لذائذ و حریف و برانگیزنده ی شرم آگین شهوات خود گرداند (6)
ابن اثیر در الکامل ذیل سیرت امین می نویسد (7)
همینکه امین به خلافت رسید و مأمون به او نامه نوشت و بیعت کرد او غلامان ( خصیان ) را طلبید و در جمع و گرامی داشت آنها افراط کرد با آنها شب و روز خلوت می کرد و با آنها می خورد و می نوشید و امر و نهی به دست آنان بود گروهی از آنها جمع کرد و آنان را الجرا دیه ( ملخکها ) نام نهاد و غلامان حبشی را که سیه چرده بودند الغرابیه ( کلاغیه ) نام نهاد امین هرزن آزاده یا کنیزی را رد می کرد تا آنکه در این امر متهم شد در این باره اشعاری گفته شده که این از آن است (8)
الا یا ایها الثاوی بطوس غریبا ما یفادی بالنفوس (9)
لقد ا بقیت للخصیان هقلاً تحمل منهم شوم البسوس (10)
فا مانوفل فالشأن فیه و فی بدر فیا لک من جلیس (11)
و ما للمعصمی شیء لدیه اذا ذکروا بذی سهم خسیس
و ما حسن الصغیر اخس حالا لدیه عند مخترق الکؤوس
و ما للغانیات لدیه حظ سوی التقطیب بالوجه العبوس

ای که در خاک طوس خوابیده ای و جانی نیست که فدایت شود
برای اختگان شوهری گذاشتی که از آنها شومی بسوس را تحمل می کند
برای نوفل شأنی است همانند بدر - همنشینی نیکند
معصمی نیز نصیبش از آنها کمتر نیست و در کنار نام آنها سهم او کم مقدار و خسیس نیست و هنگام باده پیمایی حسن صغیر نیز از آنها کمتر نیست
برای زنان زیبارو پیش او(امین) حظ و نصیبی جز مقابله ی روی عبوس نیست

مامون نیزحب پسران و غلامان در دل داشت و آنان را بجای زنان بر گرفت و ثعالبی یاد آور می شود که در این باره فضل تقدم به یحیی بن اکثم بر می گردد او بود که لواط را برای مأمون جلوه داد و محاسن و نیکویی ها و خصال غلامان را در دل مأمون انداخت و ذکر می کند که روزی مأمون در مجلسی نظر به یحیی انداخت و او داشت به پسر برادرش الواثق نگاه می کرد و او در آن وقت نوخطی بود که با چشم خورده می شد پس مأمون تبسم کرد و گفت ای ابا محمد دور و اطرافمان نه با خودمان مأمون را غلامی به نام مترف بود که هوای او داشت
روزی در حضور مترف به یحیی بن اکثم گفت ای ابا محمد مرا از ظریف ترین غلام که بر تو گذشت خبرده گفت : بله یا امیر المؤمنین - غلامی از من حکم خواست پس من او را به خلوت طلبیدم - پس همینکه به من رسید گفت : ای قاضی خصم با من دشمنی می کند - به او گفتم چه کسی با چشمان تو توان دشمنی دارد - گفت لبهایم و آنها را به من نزدیک کرد من همینکه بوی خمر از دهان او شنیدم به حد بوسه اش رساندم پس به او گفتم لبهایت را چه می شود که شکاف دارد
گفت : انجیر هر چه شکافته تر شیرین تر
پس به او گفتم در حالی که دستهایم را زیر لباسش برده بودم ای پسر چه چیز ترا لاغر داشته است گفت هر قدر نیشکر را دقیق تر بکوبند شیرین تر است پس مأمون خندید و دویست دینار گذاشت و گفت به او برسان اگر چه بر بالهای پرندگان باشد
و اگر شعف مأمون به غلامان نبود از چنین حدیثی لذت نمی برد و بدان گوش فرا نمی داد و شاید همین بود که یحیی در باره ی لواط با غلام مملوک حد جایز و جاری نمی دانست (12)
و مأمون را بدین رأی فریفت و در فقها نیز کسانی اند که نظر آنها بر این رأی بوده است (13) ابوالفرج اصفهانی حکایتی ذکر می کند که روزی مأمون همراه با معتصم غلام او سیما الترکی را که در زمانش بی نظیر بوده است می بیند و معتصم نسبت به او شگفتزده ترین مردمان بود پس مأمون که زیبایی سیما را دید به معتصم گفت خداوند امثال او را در غلامانت زیاد کند (14)
و معتصم را هشت هزار غلام بود و اقتدای المعتصم به مأمون در ولع و شعف به غلامان و در آمیختن (اتیان ) به آنها به قدری بود که به آنان شهره شد (15)
امین و مأمون و معتصم را برادر معروف دیگری است به نام صالح بن الرشید او نیز از پیشوایان لواطه است و رفیق و ندیم حسین بن الضحاک
صالح بن الرشید به غلامی با نام یسر که خادم برادرش ابی عیسی محمد بن الرشید بود عشق می ورزید (16) روزی ابو عیسی در سحر گاهی او را نزد برادرش صالح فرستاد تا نامه و سفارش او را برساند - همینکه سفارش خود گزارد "صالح" گفت : نعم و کرامة اول بنشین پس یسر بنشست صالح صدا زدای غلام ده هزار درهم برایم بیاور پس خادم او ده هزار درهم برای او آورده و گذاشت پس صالح رو به یسر کرد و گفت : ای یسر مواعید و مطل خود را بگذار این ده هزار درهم است بگیر و حاجت من روا دار - یسر گفت سرورم من حاجت ترا برآورم و مال را هم نمی گیرم پس یسر مطاوعت او کرد و کاری که می خواستند کردند و حاجتش برآورد ولعمری تیسر یسر(17) یسر میسر شد
جمشت یسراً علی تسکّره و قد دهانی بحسن منظره (18)
راوی گوید به حسین بن الضحاک گفتم و او نزد ما به کوفه آمده بود - ای ابا علی خود را درباره ی خادمی شهره و رسوا کردی گفت :..... درباره ی او صالح بن الرشید با من به معارضه پرداخت و مرا یارای برابری با او نبود هر دوی ما او را دوست داریم جزا اینکه صالح برای دادن می خواستش و من برای کردن ( الا ان صاحاً یناک و ما اناک ) و خادم در میانه بی کار است (19)
الواثق نيز عاشق غلامی از غلامان خود بود (20)

متوکل را غلامی بود به اسم شاهک - فتح بن خاقان عاشق او بود (21) و برای او شعر می گفت ابو عبدالله بن حمدون مابین او و غلام جاسوسی می کرد پس متوکل خبردار شد و اباعبدالله را فراخواند و به او گفت ترا خواستم و نزدیک گردانیدم که ندیم من باشی نه که جاکشی غلامانم کنی (22) و المعتمد بدرالجنار را داشت و به او عشق می ورزید و در پیش بود (23) والمعتز حب یونس بن بغا در دل داشت هرگز از او جدا نمی شد و از او یارای صبرش نبود درباره ی او اشعار فراوان دارد به روی او خمر مینوشید و اوست که درباره اش گفته است (24)
تغیب فلا افرح فلیتک لا تبرح
ابن معتز خلیفه ی یک روزه را نیز غلامی می بود بنام نشوان که اشعار او درباره ی نشوان معروف است (25)
این اخبار مؤجزی از ولع خلفاء به غلامان بود (26) و از همین مقدار اندک می توان تخمین زد که در دار الخلافه ها چه می گذشته است و این را از تقرب شعرای همجنسگرایی چون حسین بن الضحاک و ابی نواس و فقهایی چون یحیی بن اکثم و درباریانی چون یونس بن بغا و عبدالله بن العباس بن الفضل بن الربیع می توان پی برد
ابو الفرج اصفهانی به نقل از حسین بن الضحاک می نویسد
هارون الرشید در خلافتش مرا به خاطر مصاحبت با پسرش بزد محمد امین نیز مرا بدلیل علاقه پسرش عبدالله بزد سپس مأمون مرا به خاطر میل و رغبت من به محمد بزد و سپس المعتصم مرا به علت مودتی که بین من و عباس بن مأمون بود بزد - و الواثق مرا به خاطر چیزی که درباره ی رفتن من به نزد متوکل به گوشش رسانده بودند بزد (27)

فضل بن ربیع وزیر هارون الرشید را نیز در این امر خلف صالحی است و او عبدالله بن العباس بن الفضل است شاعر و ادیب عباسی او از ادبا و ظرفا است در غزل مذکر از شعرای ما جن است و اکثر اشعارش درباره ی پسران دیرها و بیوت خمار است همواره جایش در دیرها بود او را شعر معروفی است که به آن تغنی می شود - درباره ی پسر جوانی که عاشقش بوده سروده است (28)
اقمت بدیر حتی صارلی وطنا من اجله و لبست المسح و الصلبا
و صار شماسه لی صاحباً و اخا و صار قسیسه لی والداً و ابا
به خاطراو مقیم دیر شدم چندان که دیر به منزله وطن من شد و لباس مسیحیان پوشیدم و صلیب در آویختم
شماس دیر (کشیش ) دوست و برادر من شده است و قسیس آن پدر و بابای من

اما در ایران قصه ی سلطان محمود غزنوی و معشوقش ایاز آنقدر معروف است که هیچ نیازی به ذکر آن نیست (29)
و این امر در دربارهای ایران اینقدر شایع بوده است که امیر عنصر المعالی کیکاوس بن قابوس در کتاب معروف قابوسنامه که یکی از چند اثر نثر ممتاز فارسی است در نصیحت پسر و ولی العهد خود آشکارا و علی رووس الاشهاد می گوید
بدان ای پسر ... اما از زنان و غلامان میل خویش به یک جنس مدار تا از هر دو گونه بهره ور باشی (30)
و در نوع برخورد با آنان و طرز عشقبازی با ایشان و ذکر زیبا شناسي آنان بابها گشوده است و با افتخار تمام از جد خود شمس المعالی قابوس بن وشمگیر یاد می کند که
به روزگار جد من شمس المعالی خبر دادند که در بخارا بازرگانی غلام دارد که بهای ان دو هزار دینار است احمد سعد پیش امیر این حکایت کرد که ما را کسی باید فرستادن تا غلام را بخرد امیر گفت ترا شاید رفتن ... بخرید و به گرگان آورد امیر بپسندید و در غلام همی نگریست وی را خوش آمده بود (31)
و سلطان مسعود را ده غلام بود جامه داران(32) خاص او یکی بود که او را نوشتگین گفتندی روزی در مستی فرمود هر چه پدر من ایاز را فرمود نوشتگین را بنویسید(33)

1- درباره ی حجاج نیز گفته اند - الحجاج کان مثفاراً و کان یمسک الخنفساء حیة لیشفی بحرکتها فی الموضع الحکاکه : حجاج مأبون بود و خنفسایی زنده می گرفت و بر موضوع خارش خود می گذاشت و درد خود به حرکت او علاج می کرد - شرح نهج البلاغه لابن ابی الحدید ج 7 ص 279 داراحیاء الکتب العربیه بتقدیم محمد ابوالفضل ابراهیم 1960
2- بین الخلفاءوالخلعاء فی العصر العباسی ص 45 الدکتور صلاح الدین المنجد دارالکتب الجدید بیروت طبعة الثانیة 1974 -
3- مروج الذهب للمسعودی ص 226 ج 4 و بین الخلفاء و الخلعاء ص 48
4- ثمار القلوب ص 48 - به نقل از صلاح الدین المنجد همان ماخذ ص 48
5- به نقل از صلاح الدین المنجد همان مأخذ ص 48 - 52
6- تاریخ ادبیات عرب : عبد الجلیل . ج . م . ترجمه ی آذرتاش آذرنوش چاپ اول 1363

7- الکامل فی التاریخ ج 6 ص 289
8- الکامل فی التاریخ ج 6 ص 293 -294 - ابن اثیرروایت خود را از ابن جریر طبری گرفته است .
9 - مراد هارون الرشید پدر امین است
10 - نام خاله جساس بن مرة ازبکربن وائل است این زن به مهمانی پسر خواهرش آمد او را شتری بود که به دست کلیب شیخ بنی تغلب کشته شد جساس بر سر حمایت این شتر کلیب را کشت و جنگی چهل ساله ما بین بنی بکر بن الوائل و بنی التغلب در گرفت و به حرب البسوس مشهور شد بر سر این شتر مثل به شومی زنند ((اشأم من البسوس)) حرب البسوس از ملاحم عرب در جاهلیة است - البسوس بنت منقذ التمیمی
11 -نوفل و بدر و المعصمی و حسن الصغیر- از غلمان محمد امین هستند
12- ما بین الخلفاء و الخلعاء- ص 48 - 52
13- ما بین الخلفاء و الخلعاء ص 48 - 52 الحضارة الاسلامیة ج 2 ص 134
14- الاغانی ج 20 ص231 - ( دعای خیر برادر ببین چه کار کند )
15- ما بین الخلفاءو الخلعاء ص 48 - 52

16-یسر معشوق حسین بن الضحاک نیز می باشد که با زیرکی با او نیز در آمیخت رجوع کنید به کتاب الاغانی ذیل نام حسین بن الضحاک - حسین را درباره ی او اشعار فراوان است
17- الاغانی ج 7 ص 187 - 185 و نیز نگاه کنید به ج 10 ص 209 - 197
18- ابن الضحاک حکایت را به شعر در آورده است - همان مآخذ
19- نام راوی را فراموش کرده ام - رجوع کنید به الاغانی ج 7 ص 183
20- الاغانی ج 9 ص 291
21- این فتح بن خاقان نیز از زیبا رویان بوده است که از نوجوانی مورد توجه خلفا بوده است دخول ترک در سپاه و سپس به مطاوعت آن در غزل به عنوان معشوق مذکر که ریشه آن به زمان المعتصم و المتوکل برمی گردد از همین جا است
22-23- ما بین الخلفاء و الخلعاء ص 48 - 52 -
24- ما بین الخلفاء و الخلعاء ص 48-52-الاغانی ج 9 ص 318-322
25- الاغانی ج 10 ص 291 - نامه ی دانشوران ناصری ذیل نام ابن المعتز
26- برای تفضیل می توانید رجوع کنید - ثمار القلوب ص 123 - 124 - الدیارات ص 4 - 5 -66 - 107 و به سرتاسر کتاب دو جلدی الدیارات که بهترین مآخذ در این موارد است و همچنین جای جای کتاب الاغانی
27- الاغانی ج 7 ص 220
28- بین الخلفاء و الخلعاء ص 167
29- سعدی گوید - حسن میمندی را گفتند سلطان محمود چندین بنده ی صاحب جمال دارد که هر یک بدیع جهانی اند چگونه افتاده است که با هیچ یک ایشان میل و محبتی ندارد چنان که با ایاز که حسن زیادتی ندارد گفت هر چه در دل فرو آید در دیده نکو آید
سلطان محمود در مجلس وعظی حاضر بود طلخک از عقب او آن جا رفت
چون برسید واعظ می گفت هر کس پسرکی را گاییده باشد روز قیامت پسرک بر گردن غلامباره نشانند تا از صراطش بگذراند و سلطان می گریست
طلخک گفت ای سلطان مگری و دل خوش دار که توآن روز پیاده نمانی
رساله ی دلگشا عبید زاکانی - اولین حکایت
30- پدر دلسوز و خیر اندیش چه قدر عادی بودن امر را دریافته است که نمی گوید از زنان به سوی غلامان نیز میل کن یعنی که امکان میل به یک جنس میل به غلامان بوده است فقط ص 48
31- فاصله ما بین گرگان و بخارا و مشقت سفر در آن زمان برای غلام زیباروی پیمودن و به این مهم احمد سعد فرستادن را دریابید - قابوسنامه ص 46 - 45 از تو به یک اشاره از ما به سر دویدن
فلا بدمن حي الحبيب زيارة
و ان شبكت دون الخيام رماح
32- شغلی فراخور حال است در حضر و سفر حجره و گرمابه - جامه دار و بی جامه
33- قابوس نامه ص 47
همچنين براي آشنايي با موضوع گستردگي لواطه در بين غزنويان رجوع كنيد به تاريخ بيهقي
شايد حمايت سلطان محمود از رئيس فرقه كراميان ابوبكر محمدبن اسحاق محمشاد (د 421 هـ) و ديگر بزرگان كرامي مثل محمدبن هيصم كه قائل به ثواب لواط با كفار و مسيحيان و يهوديان و ديگر امم بودند نيز برخاسته از گرايش سلطان محمود به همجنس گرايي باشد-كراميان را با اشعريه به نمايندگي ابن فورك بارها در حضور سلطان محمود مناظرات بوده است-سبكي (4/131) عبدالوهاب بن علي طبقات الشافعية الكبري بتحقيق عبدالفتاح الحلو قاهره (1399 هـ) ابن كثير البداية والنهاية (ج 11/30)
ابن حزم (5/57) علي بن محمد الفصل في الملل قاهره (1384 هـ) ابن تيميه (ص 1و2) تفسير شيخ الاسلام ابن تيميه به تحقيق عبد الصمد شرف الدين بمبئي (1374 هـ)

پنجشنبه يازدهم آبان 1385

خنده زخم

2006-12-09T11:44:00.000-08:00

خون روان است ز چشمم همه وقتي آري
خنده زخم بجز گريه ندارد كاري
سركه در پاي تو باشد به همين دلشادم
بار سنگيني سر نيست بدوشم باري
من كه يك ذره غبار ازتو ندارم بر دل
گر چه تو هرنفسي بر سر من آواري
من كه چون سنگ ز چشم همه دور افتادم
گوهرم گر توام از روي زمين برداري
چند روزي است كه دانسته‌ام از اهل جهان
هيچكس نيست بجز بيدلي و دلداري
دوست در صفحه عمرم زده نقشي تازه
عشق در كشور جانم شده نهري جاري
گر چه امروز مرا با تو سر و كاري نيست
سخني هست اگر حال شنيدن داري
بی تو یا با تو جهان گذران می گذرد
ای که محکوم به این هستی گردن باری
اگر از عشق شب و روز به خود مي‌پيچي
يا چو من از همه اهل جهان بيزاري
مرگ ناخوانده به مهماني ما مي‌آيد
تا دگر مردن خود را به نفس نشماري

دوشنبه هشتم آبان 1385

2006-12-09T11:43:00.002-08:00

كو انقلابي تا جهان در يك قرار دسته جمعي
سازد فراهم بهر خود صدها مزار دسته جمعي
نوع بشر گرد آمده در شخص واحد جمع گردند
آنگه علاجش يك طناب‌دار دار دسته جمعي
دست ترحم جوي خون سازد روان از آفرينش
يك قتل عام واقعي يك انتحار دسته جمعي
تا چند در زندان تن درانتظار فرصت مرگ
كو يك فرار مطمئن كو يك فرار دسته جمعي
تا كي چو عمر رافضي در حسرت يك روز موعود
مرديم ياران عاقبت در انتظار دسته جمعي
روزي كه هستی را به سوگ خویش بنشانم
روزي كه خلقت را ببينم در مزار دسته جمعي
آن روز منهم نيز‌ه‌ام چندان نخواهد بود كوتاه
خود را اگر پيدا كنم در يك حصار دسته جمعي
دوشنبه هشتم آبان 1385

شهید الحب

2006-12-09T11:43:00.001-08:00

انا شهید الحب مکتوب باللوح

هنوز شعر پر شور و حال بغدادیه ناصر القحطانی شاعر سعودی تمام نشده بود که صدای انفجار کراده مریم را تکان داد .

درست مقابل وزارت داخلیه _ این انفجار که تا آن موقع در آن حوالی ها سابقه نداشت همه را به وحشت انداخته بود _ بوی سوختن بنزین و مواد منفجره آنقدر زیاد بود که هرگز نمی‌توانستی بوی لاشه های سوخته را استنشاق کنی _ جمعیت مثل زنبور های عسل از ساختمان وزرات بیرون می آمد بعد از آنکه نظامیان آمریکایی با همیاری شرطه مردم را از صحنه دور کردند جنازه ها را انتقال دادند.
باز هم هشت نظامی آمریکایی و 24 شهروند عراقی
برای پنجمین روز بود که خودرو قدیمی با پنج سرنشین به بغداد می رفت _ شناسایی جنازه ها خیلی طول کشیده بود و کم کم داشت سر و صدای مردم را بالا می آورد و اگر امروز خودرو سنگین تر از هر روز بر
نمی گشت ، خوب می دانستند که فردا چه کنند .
تابوت سبز رنگی که بالای باربند خودرو قدیمی محکم بسته شده بود _ دو طرف جاده جمعیت زیادی را می دید که به استقبال او آمده اند ، چقدر این همه مردم با او مهربان شده اند همه اهل عشیره بودند اعمام و اخوال و پسرهای آنان مردمي که هرگز آنها را نديده بود _ با افتخار تمام مثل یک قهرمان بچه های قبیله روی دست بلندش کردند _ زورق چوبی روی آب شط به حرکت در آمد .
وقتي كه آخرین افراد عشیره فاتحه خواندند و قبر جوان ازدست رفته شان را ترک کردند سنگی که روی آن نوشته شده بود( الشهید صالح عبدالله الاسدی ) روی سینه سرباز آمریکایی سنگینی می کرد .

شنبه ششم آبان 1385

پسرک

2006-12-09T11:42:00.001-08:00

بالاخره توانسته بود بهانه ای دست و پا کند صدا زد هی پسر _ اما او چیزی متوجه نشد _ گفت : " هی تو " این بار پسرک که چشمهای شرقی داشت برگشت و خندید : اما با کمی ترس . با دو انگشتانش اشاره کرد و گفت : سیگار سیگار و بعد یک ورقه صد دلاری از جیبش بیرون آورد و به او داد _ پسرک همینطور غرق در شکوه اسلحه و سر نیزه سرباز بدون توجه به کم یا زیادی پول را گرفت و به طرف اولین بقالی دوید .
مرد فروشنده پسرک نوجوان پا برهنه ای را که داشت نفس نفس می زد مقابل خود دید ، سیگار و بعد یک ورقه -- ها بابا آمریکایی ها پول دارتون کردند ، ملیونر شدید برای یک بسته سیگار ورقه ( صد دلاری ) می آرید ، "خرده ندارم"
راستی دینار دارم و بعد یک پنج هزار دیناری را از جیب دشداشه اش بیرون آورد و به بقال داد .
پول را پس گرفت و در راه بازگشت تازه يادش آمد كه قرار بود با آن پنج هزار دیناری شحاطه ( دمپایی ) بخرد _ اما چاره ای نبود آنها مهمان بودند در ثاني از پدرش شنیده بود كه باید با اهل کتاب خوب باشند ، یکباره ترسید که سرباز آمریکایی سیگارش را قبول نکند همانطور که می‌دوید سیگار را باز کرد و صد دلاری را در آن جای داد آخر شنیده بود آمریکایی ها با هیچ کس تعارف ندارند.
اما سرباز که هیچ کس از دلش خبر نداشت خیلی انتظار کشیده بود تا پسرک با چشمهای شرقیش بیاید و سیگار را بیاورد و مقداری از صد دلاری را به عنوان دستمزد و انعام به او بدهد .
همینکه با سیگار باز شده برخورد کرد و پسرک هم بقیه آن پول را برایش نیاورده بود با خودش فکر کرد که اینهم یک علی بابای دیگر است با همان چشمهای شرقی . بیچاره خیلی سعی کرده بود کلمه فردا را یاد بگیرد تا با پسرک قرا ربگذارد فردا ...اما چه حیف همینکه خواست سیگاری در بیاورد و آتش بزند متوجه شد که صد دلاریش توی پاکت سیگار جاسازی شده تازه پسرک دلش آرام گرفت چون می ترسید نکند صد دلاری را در راه اشتباهی انداخته باشد لبخند لبان پسرک را بوسه زد و سرباز آمریکایی هم .
مادرش بعد ازغذا به ماجد گفت : که ما بقی غذا و تمام ظرفها را هر چه زودتر به یک جای دور ببرد و پسرک خوب می دانست جای دور یعنی جایی که دور از شط باشد چون نمی خواستند آب شط که مهر دختر پیغمبرشان بود نجس شود حتی مادرش به او گوشزد کرده بود که ما بقی غذای سرباز آمریکایی را سگها می خورند و این خودش ثواب دارد
پدرش می گفت : آنها اهل کتاب هستند و حکم به طهارت شان شده است_ اما برادرش که سینه اش را برای اسلام سپر کرده بود و می گفت : آنها کافر حربی هستند و باید خون آنها را ریخت آه اگر به مهمانی ما نیامده بود و اگر ما حامی پناهندگان ( حامی الجار ) ....نبودیم خوب می دانستم چگونه آن سگ را بکشم.
و پسرک برای اولین بار بود که از برادرش خوشش نمی آمد.
سربازآمریکایی برایش کفش خریده بود و لباس آنهم لباسهایی که تا به حال هیچکدام از بچه های منطقه نمونه اش را ندیده بودند و شاید به همین خاطربود که پس از چند روز کم کم نوای زمزمه اهل محل بلند می شد .
پدرش ابو ماجد که دیگر در عشیره شهره بود آرزو می کرد کاش زودتر پسر بزرگترش که به بغداد رفته بود برگردد و این لکه ننگ را از دامن شان پاک کند همین دیروز وقتی داشت از کوچه می گذشت یک نفر او را با اسم ابو خوش ولد ( پدر بچه خوبه ) صدا زده بود . و او تازه فهمید که چه لکه ننگی بر دامن عشیره نشسته .
راست می گویند که آمریکایی ها با آمدنشان فساد را هم آوردند خداوند آنها را لعنت کند ، خدا بوی بهشت را به ایشان نچشانده است آنها حتی بلد نیستند به عربی که زبان اهل بهشت است حرف بزنند آنها حتما در جهنم با زبان خودشان انگلیزی حرف می زنند . رسول خدا خوب گفته که :
( اهل ذمه " غیر مسلمانها " را از شبه جزیره عربی بیرون برانید )
وقتي كه او نزدیک خانه شان رسیده بود صدای ضجه و شیون از این خیالات بیرون آوردش .. این سر وصدا درست برای آمدن پسر بزرگترش از بغداد بود که بر اثر انفجا ر تروریستی در مدینه صدر کشته شده ، حال برگشته بود تا با بدن سوخته و قطعه قطعه اش همه اندوه های گذشته پدرش را به یاد بیاورد و مرد را در این دنیای وحشی تنها بگذارد .
پسرک که گویی تمام غمهای دنیا را به سر او فرو ریخته بودند منتظر لحظه ای بود تا یک جوری شانه های خود را از سنگینی حضور در مجلس خالی کند و همینطوری که چشمهای پدرش را می پایید لباسهای رنگیش راازمیان سیاهی لباسهای چهارمرد سیاه پوش که آنها را نمی شناخت بیرون کشید.
دو روز بعد طبق معمول دیروز و روز گذشته اش باز هم با سرباز آمریکایی قرار داشت آنهم درست ساعت دو و نیم بعد ازظهر که همه از شدت گرمی سر نیزه های تیز آفتاب به چهار دیواری ها یشان پناه برده و امن وامان زیر سایه مهمانهای نا خوانده خوابیده بودند .
این وقت بود که پسرک می توانست با دوست آمریکاییش خلوتی دور از چشم اغیار حاصل کند و به او بیاموزد که چگونه به زبان عربی ( که همان زبان اهل بهشت است ) حرف بزند .
از وقتی که دوستی آنها به گرمی گراییده بود رسم آنها این بود که در شط فرات ( که رودی از رودهای بهشت است ) شنا کنند و همینطور که مشغول شنا هستند به تمرین زبان نیز بپردازند .
پسرک کمی عجله داشت قرار بود عصر همان روز همراه با خانواده و بستگان به سرمزار برادرش بروند او هنوز به دوستش نگفته بود چه بلایی به سر برادرش آمده و از اینکه ناراحتی خود را با دوستش تقسیم نکرده بود خوشحال بود.
با سرعت نخلهایی را که همه محکم و سر بلند ایستاده بودند پشت سر گذاشت و وقتي که به نزدیک شط رسید هنوز دوست آمریکاییش نیامده بود
فاصله انتظار را با فکر اینکه امروز عصر چگونه شانه ها یش را از نگاه سنگین اطرافیانش خالی کند پر کرد _ راستی او هم برای دیدن من باید از اطرافیان خود فرار کند یا نه ولی آنها آمریکایی هستند این چیزها که نمی فهمند _ هنوز در این فکر بود که دست های گرم سرباز آمریکایی شانه اش را سنگین کرد و همین که برگشت با دوستش سلام و احوال پرسی کند پشت سردوستش لابه لای نخلهای محکم و سربلندی که در کنار ساحل رود خانه ایستاده بودند چهار مرد سیاه پوش را دید.
همانطوری که سرباز آمریکایی را در آغوش کشیده بود جای خود را با جای او عوض کرد . این بار سرباز بود که چهار مرد سیاه پوش را می دید و اسلحه...
گلوله آنها را توی رودخانه پرت کرد و چهار مرد سیاه پوش از جلو چشم سرباز ناپدید شدند و چشمان پسرک فقط سیاهی را می دید _
آری شط فرات که رودی از رودهای بهشت است پسرک را در آغوش کشیده بود و این بار هم ماجد پدرش را تنها گذاشت .
سرباز آمریکایی وقتی به قرار گاه خود بر می گشت شعری را که پسرک یادش داده بود زیر لب زمزمه می کرد :

حبک خذا بالروح نهراَ جاری

تنشد نی کل الناس عن اخباری

ناوی گلیبک هجر گلیبی ناوی

علی الفرگه و الهجران مدری اش غاوی

پنجشنبه چهارم آبان 1385

نا گه اصبحت للناس درثدایی

2006-12-09T11:33:00.000-08:00

او تنها کسی از اهل عشیره بود که زبان انگلیسی را می فهمید و حالا که چشمانش را بسته بودند انگار که گوشهایش تیز تر شده بود سعی کرد زبانش را به حرکت در آورد و کلمات را پشت سر هم در یک ردیف موازی بچیند ولی هر کاری می کرد بیشتر آنها سر جای خودشان قرار نمی گرفتند و بعضی از آنها آنقدر بد شکل می نشستند که چهره زشتی به خودشان گرفته بودند و همین که می خواست دوباره حرکتشان بدهد تا هر کدام درست سر جای خود بنشینند فرار می کردند مثل اینکه تنها جای آشنا برای آنها فقط دو طرف سر جوانک بود یعنی گوشها یش _
دست و چشمهایش را بسته و زبان و پاهایش را آزاد گذاشته بودند _ در آن فضای تنگ که آهن دور و اطرافش را فرا گرفته بود هر کاری کرد که از بیرون پوسته تخم مرغ خبر دار بشود هیچ چیزی جز صدای زوزه آهن موهوم نمی شنید که رفته رفته داشت دلش را خالی می کرد .
همین که زمین از حرکت ایستاد با فاصله کمی صدای زوزه آهن هم قطع شد سیاهی کمی سفیدتر شد یاری‌اش کردند که بایستد صداهای با معنی که هیچ کدام به او ربطی نداشت به گوش می رسید دستهای نیم مهربان گره ها را از پشت سرش باز کردند و دستهایش را به جلو آوردند با اشاره انگشت آهنین به طرف اتاق سیمانی راه افتاد و دوباره فضا تاریک شد . پس از چند بار تاریک و روشن شدن فضا و پشت سر هم قرار گرفتن کلمات نه تنها بی گناهی خودش را اثبات کرده بود بلکه توانسته بود کاری برای خودش دست و پا کند حالا زبانش هم قدرت بیشتری پیدا می کرد تا بتواند کلمات را بهتر حرکت دهد .
من حالا وظیفه خودم را خوب می دانستم هم خطوط عربی را روی اشیاء نقاشی شده بود به زبان انگلیسی برای آنها ترجمه می کردم و هم ترجمان زبان آمریکایی ها با همشهریان بودم و بلعکس .
هر چند که می گذشت آهن و اسلحه در دید من کمتر نمود داشت قرار گاه نظامی چیزی جز محل کار من نبود _ دستهای نیمه مهربان دیگر کاملا مهربان شده بود و به من هدیه می دادند من هم برای آنها بهترین نوع خرما یعنی (برحی ) می بردم _ اینجا من تنها عراقی بودم که با همه سربازها دوست بودم و این به خاطر این بود که من زبان آنها را می فهمیدم و کم کم داشتم با بعضی از آنها رفیق حجره و گرمابه و گلستان می شدم .

یک کافی شاپ سه نفره دوستانه درست کرده بودیم که آنها گاهی اوقات چای پر شکر ما را می نوشیدند و من هم قهوه آنها را که با کریم مخلوطش کرده بودند می خوردم زبان من قدرت بیشتری داشت تا کلمات را به حرکت در آورد و همین باعث شده بود که خلوتی دور از عالم آتش و نفت و خون فراهم آید و ما سه نفر با هم گرد بیاییم .
من وجفری که یک پزشک متخصص بود و در درمانگاه قرارگاه کار می کرد و آندرو که دوست واقعی من بود من اورا بیشتر از همه دنیا دوست داشتم ، جوانی آمریکایی با همه خصوصیتهای نیکو .
آن روز سر قرار تنها جفری را دیدم و از آندرو خبری نبود شایدهنوزازسر پست به قرار گاه برنگشته بود _ برای اولین بار بود که با جفری تنها یی صحبت می کردم او کاملا کار معالجه سربازهای زخمی را که در در گیریهای خیابانی مجروح شده بودند به عهده داشت بیشتر درباره قربانی های جنگ و طرفداری از صلح جهانی حرف می زد ، بر خلاف آندروکه معمولا از هر دردی سخن می گفت و حرفهایش را با طنز مخلوط می کرد و گاهی سربه سر من می گذاشت و می گفت : ما برای صلح می جنگیم ، همانطور که پیامبر شما برای توحید می جنگید و بعد می خندید و من غیرت مذهبیم اجازه نمی داد جسارت او را بپذیرم با او به جنگ و جدال بر می خاستم که البته میانجگری جفری بهانه خوبی برای صلح ما بود ، بیچاره ا زجنگ زرگری ما خبری نداشت . کم کم جای خالی آندرو را بیشتر احساس می کردم بعد از اینکه چیزی برای گفتن نداشتیم بلند شدیم و به راه افتادیم و من جفری را به سوی درمانگاه همراهی کردم نزدیکتر که شدیم صدای جیغ آمبولانسها را شنیدیم که چندان تازگی نداشت . جفری که حالا باید خودش را با عجله به آمبولانسها می رساند با سرعت پا به دویدن گذاشت و با اشاره دستهایش مرا هم بی اختیار همراه خود می برد .
صدای زوزه آمبولانسها نمی آمد و فقط نور بود که ساطع می شد آنهم با شعاع زیاد و بلند ، چهار تا نعش را روی برانکارد از آمبولانسها بیرون آوردند که یکی از آنها پاهایش را از گلیم خود درازتر کرده بود ، جوانک چقدر مظلوم و بی سر و صدا خوابیده بود درست مثل آندرو .

پنجشنبه چهارم آبان 1385

سخن دیگران

2006-12-09T11:32:00.000-08:00

خداوند ما را عریان آفرید و پیامبران خجالت را به ما آموختند مایکل آنجلو

چهارشنبه سوم آبان 1385

غزلی برای دوست

2006-12-09T11:29:00.000-08:00

باز هم تقدیم به دوست به آنکسی که خودش میداند کیست
چه با طراوت وبا معنی ست جهان سر زده از جانت

وجود با تو چه غم دارد به غیر آن لب خندانت
چه سبز میزند این ایام درخت شانه تنهاییم

بدان امید که بنشیند برآن پرنده دستانت
به عشق بی خردان از من چه خرده ها که نمی گیرند

ندیده اندمگر مردم شکوه آن تن عریانت
منم که تاب نمی یارم صفای قامت عریانت

سطبر بازوی سیمینت بلند نیمه پنهانت
نگاه با تو چه آغازم فریب با تو چه پردازم

که آشنا بشود دستم به دکمه های گریبانت
زیاد و کم چه اثر یابد ز بی نهایت آغوشت

چه می شود که بچینم من گلی ز گوشه بستانت
دو هم سرشت دو هم خلقت که آآآه پسر نمی دانی

چقدر با تو تماشاییست شکوه قامت عریانت

نوشته شده توسط عقیلی در دوشنبه يکم آبان

همجنس گرایی 4

2006-12-09T11:28:00.000-08:00

يحيي بن اكثم فقيه اصولي و قاضي القضات و مشاور مأمون خليفه عباسي يکي از نام آورترين همجنسگرايان تاريخ اسلام است (159ـ 243هـ)
يحيي به علت نزديکيش با مأمون خليفه بلند آوازه سلسله عباسي در تاريخ داراي شهرتي شايان است و معمولاً همه کتب تاريخ عباسي روايات خود را از او نقل مي کنند ـ چرا که او در سفر و حضر پيوسته همراه مأمون بود و تدبير امور مملكتي خليفه همواره بدست او بود ـ
او به دليل چيره دستي اش در علوم اسلامي در سن 21سالگي1 به قضاوت بصره منصوب شد اما طولي نکشيد که به علت همجنسگرايي و به فساد کشاندن جوانان شهر از او در نزد مأمون شکايت شد ـ
مأمون که خود نيز به همجنسگرايي شور و اشتياق فراواني داشت2 از شکايت کنندگان خواست تا براي طرح شکايت دلايل محکمي بياورند ـ آنها هم شهرت او را در همجنسگرايي و اشعارش را در اين زمينه پيش کشيدند ـ مأمون او را از قضاي بصره معزول و به قاضي القضاتي بغداد که پايتخت جهان اسلام به شمار مي رفت نصب کرد و چيزي نگذشت که او رفيق حجره و گرمابه و گلستان مأمون شد3 و در امور ملک مشاور و وزير او قرار گرفت و اينها همه در روزگار جواني يحيي بود ـ البته شيرين زباني و حاضر جوابي يحيي از عوامل موثر در نزديکي و دوستي او با مأمون بوده است که در کتابها به آن اشاره شده است شرح احوال يحيي بن اکثم به عنوان اولين فقيه همجنسگراي تاريخ اسلام قابل تحقيق و بررسي است ـ کما اينکه او در زمان خود داراي مقامات مهم علمي و حکومي نيز بوده است ـ آنچه از فحواي کلام تاريخ نويسان بر مي آيد يحيي در زمان مأمون شخص دوم حکومت محسوب مي شده است که همواره همراه با خليفه و طرف مشاوره او بوده و از حرمت و عزت بسياري برخوردار بوده است.
بعد همجنسگرايي يحيي همواره مورد بحث تاريخنويسان و علماي رجال بوده تا آنجا که ثعالبي صاحب کتاب معروف يتيمه الدهر مأمون را در همجنسگرايي متأثر از يحيي بن اکثم مي‌داند. 4
گو اينکه محققين نظرات فقهاي ديگر را در حليت لواط با غلام مملوک متأثر از فتاوي يحيي مي دانند و حتي چنين فتاوي را مستقيم به او ربط مي دهند ـ
البته من در اين مورد مدرک مستند و معتبري نديده ام و از آنجا هم که او از شيوخ حنا بله (مذهب امام احمد بن حنبل) به شمار مي رود بعيد به نظر مي رسد که قائل به حليت لواطه بوده باشد ـ چرا که مذهب حنبلي يکي از سختگيرترين مذاهب خمسه اسلامي در مورد لواطه است و اين در آثار فقهاي حنبلي نيک مشهود است من اقوال و عقايد مذاهب مختلف را درباره لواطه ذيل يکي از مقالات ذکر کرده ام و نيازي به تکرار آن نمي بينم و بعيد هم مي دانم يحيي همجنسگرايي خود را در نظريات فقهي دخيل کرده باشد ـ از طرفداري امام احمدبن حنبل نيز نسبت به يحيي چنين بر مي آيد که او لواطه و فقاهت را به هم نياميخته باشد5 ـ
فقها و محدثين مخالف نيز پيوسته او را به علت همجنسگرايي شخصي مذمت کرده اند و چيزي درباره فتاوي او ذکر نکرده اند و ايراد نگرفته اند و طبعاً اگر يحيي فتوايي در حليت لواطه داشت فقهاي مخالف از ذکر آن صرف نظر نمي کردند.
باري معمولا همه کساني که شرح يحيي بن اکثم را آورده اند مقامات علمي و فضل او را ستوده اند و کتب او را از معتبرترين کتب دانسته اند و مخالفين فقط به علت همجنسگرايي او درباره اش نظر خوبي ندارند ـ سيد ابو القاسم خويي از پرسش و پاسخ او با جواد الائمه ياد کرده است ولي او را بدليل انحراف از مذهب شيعه موثق نمي داند6.
صاحب طبقات الحنابله او را مي ستايد7 و از شيوخ مذهب حنبلي مي داندش و ابن حجر شرح مبسوطي از اقوال مخالفين و موافقين در جرح وتعديل او آورده است8.
من جمله حکايتي در همجنسگرايي او ذکر مي کند که در جواب مسائل دهگانه طرح شده از طرف داود بن علي پنج سوال را بخوبي جواب مي دهد اما در مسئله ششم با ديدن جوان زيبارويي که به مجلس وارد مي شود مضطرب مي گردد و در جواب سؤال مي ماند از متأخرين نيز زرکلي در اعلام9 و عمر رضا کحاله10 در معجم المؤلفين او را ياده کرده اند.
صرف نظر از مقام علمي او
به هر حال يحيي به علت حضور پيوسته در جلسات مأمون يکي از معتبرترين راويان اخبار و رجال مشهور تاريخ مي باشد ـ کما اينکه او مشاور خليفه و قاضي القضات جهان اسلام و فقيه صاحب تصنيف نيز بوده است ـ يحيي در عداد محدثين نيز به شمار مي رود او حديث را از فضل بن موسي و عبدالعزيز بن ابي حازم و وکيع و ديگران فرا گرفت و محدثين مشهوري مثل ترمذي و بخاري و بسياري ديگر از او روايت مي کنند ابن حبان و حاكم و احمدبن حنبل او را توثيق كرده‌اند ولي گروهي چون ابن معين و اسحق بن راهويه و اباعاصم او را به سرقت حديث متهم داشته‌اند. او در سر تا سر حکومت مأمون قاضي و مشاور و جليس و انيس خليفه بود و تدبير ملک را بدست داشت قضاوت دوراني از ايام متوکل نيز با او بوده است و سرانجام در عهد متوکل در ربذه به سال 242 يا 243 بدرود حيات گفت11.
کتابهاي التنبيه في الفقه و ايجاب التمسک بالاحکام القرآن از تأليفات اوست12 با همه مراتبي که کتب تاريخ و ادب و فقه و حديث براي يحيي بن اکثم ذکر کرده اند شهرت او بهمجنسگرايي پرده بر سر ديگر ابعاد شخصيت او کشيده است.
آنچه درباره يحيي بن اکثم در متن کتابها آمده است حاکي از اين است که او هميشه در روي خوبان همجنس حيران بوده و به نگاه و بوسه نيز بسنده نمي کرده است. همجنسگرايي شديد يحيي بن اکثم باعث اعتراضات فراواني در زمان او شد و حتي شخص خليفه را نيز به اين عمل يحيي هجو گفتند اما اين هجويه ها هيچ گاه باعث نشد که مابين مأمون و يحيي و همجنسگراييشان اختلافي واقع شود. يحيي بن اکثم مرد اديب و شاعري نيز بوده13 و اشعاري در همجنسگرايي از او ذکر شده است ما سرگذشت يحيي بن اکثم را بصورت ترجمه از مروج الذهب مسعودي نقل مي کنيم تا ذهن پوياي خواننده بدون واسطه نويسنده بيشتر با ابعاد همجنسگرايي او آشنا شود14.
قال المسعودي ـ يحيي بن اکثم بيش از آنکه رابطه ما بين او و مأمون محکم شود متولي قضاي بصره بود ـ پس به مأمون شکايت بردند که اولادشان را به کثرت لواطه فاسد کرده است پس مأمون گفت اگر درباره او طعني وارد کنيد از شمال قبول مي شود پس گفتند يا اميرالمؤمنين از او فواحش ظاهر شده و به گناهان کبيره مرتکب گشته و آن از او نمايان است. اوست اي اميرالمؤمنين که گفته است در صفت غلمان و طبقات و مراتب و اوصافشان و قول او مشهور است ـ
پس مأمون گفت 15 چه چيز گفته است پس از او حکايتي آوردند که در آن متهم مي شد و من جمله از او در اين معني بود ـ
اربعه تفتن الحاظهم فواحد دنياه في وجهه و آخر دنياه مفتوحهو ثالث قد حاز کلتيهماو رابع قد ضاع ما بينهم

فعين من يعشقهم ساهره منافق ليس له آخره من خلفه آخره وافره قد جمع الدنيا مع الآخرهليست له دنيا و لا آخره
چهار کسند که نگاه و خواباندن پلک چشمشان فتنه انگيز است و چشم آنکه عاشقشان باشد بيدار مي ماند ـ اول آنکه دنياي او در روي اوست منافق است و براي او آخرتي نيست و ديگر آنکه دنياي او باز است و در پشتش آخرتي فراوان است ـ و سوم آنکه هر دو را به دست آورده هم دنيا و هم آخرت را ـ و چهارم آنکه در ميان آنها ضايع شده است نه آخرتي دارد و نه دنيايي.
درباره يحيي و آنچه بر عليه اوست در بصره ابن ابي نعيم مي گويد:
يا ليت يحيي لم يلده اکثمه الوط قاض في العراق نعلمه

و لم تطأ ارض العراق قدمه اي دواة لم يلقها قلمه
و اي شعب لم يلجه ارقمه

اي کاش که يحيي را هرگز اکثم نزاييده بود لواط کارترين قاضي در عراق مي دانيمش

و پايش زمين عراق را طي نکرده بود کدام دوات است که قلم او بدان نرسيده است
و کدام دره که مارش در آن نخزيده است
و پس روزگار ضربان خود بزد و يحيي را به مأمون رساند و نديم او کرد و به او در کارهاي بسياري رخصت بخشيد.
پس روزي مأمون به او گفت: يا ابا محمد: چه کسي است که مي گويد

قاض ير الحد في الزنا ولا

يري علي من يلوط من باس
قاضئي که درباره زنا حد جاري مي داند و در لواط هيچ اشکالي نمي بيند»
(يحيي) گفت يا اميرالمومنين او ابن ابي نعيم است و اوست که گفته است
اميرنا يرتشي و حاکمنا قاضي يري الحد في الزناء ولاما احسب الجور ينقضي و علي الـ

يلوط و الرأس شرما راس يري علي من يلوط من باس امة وال من آل عباس
امير ما رشوه مي گيرد و حاکم ما لواط مي کند و رئيس بدترين رئيس است قاضئي که در زنا حد جاري مي داند و در لواط هيچ اشکالي نمي بيند.
گمان ندارم جور پايان پذيرد تا بر سر امت ولايت آل عباس است.
پس مأمون ساعتي از سر به زير انداخت و سپس سربلند کرد و گفت ابن ابي نعيم به سند تبعيد شود.
و همينکه يحيي همراه مأمون به سفر سوار مي شد با او با کمربند و قبا و شمشير تزئين کاري شده بر مي نشست و اگر زمستان بود با قباهاي خز و کلاه سمور و ساز و برگ فراوان سوار مي شد و مجاهرت و تظاهر در لواط را به جايي رساند که مأمون به او امر کرد که گروهي را با خود فرض داشته باشد که با سوار شدن او سوار شوند و در امور او تصرف کنند ـ (به امور او بپردازند) پس چهارصد غلام امرد فرض خود ساخت و آنها را از زيبا رويان انتخاب کرد و به آنها رسوا شد و درباره يحيي و گروهش مي گويد و يادآور مي شود راشد بن اسحاق
خليلي انظرا متعجبين لفرض ليس يقبل فيه الا و الا کل اشقر اکثمي يقدم دون موقف صاحبيه يقودهم الا الهيجاء قاض اذا شهد الوغا منهم شجاع يقودهم علي علم و حلمو صار الشيخ منحنيا عليه يغادرهم الي الاذقان صرعي

لاظرف منظر مقلتهُ عينياسيل الخد حلو المقلتين قليل نبات شعر العارضين بقدر جماله و بقبح ذين شديد الطعن بالرمح الرديني تجدل للجبين و لليدين ليوم سلامة لا يوم حين بمدمجه يجوز الرکبتين و کلهم جريح الخصيتين
اي دو دوست من به ظريف ترين منظري که چشمانم ديده است شگفتزده نگاه کنيد ـ گروهي که جز لطيف صورتان شيرين دهن در آن پذيرفته نمي شود جز هر زيبا روي اکثمي که موي عارضش کم گياه باشد.
در پيش صاحب خود مقدم مي شود به قدر جمال و زشتي کارش
قيادتشان مي کند به سوي هيجاء و مبارزه قاضئي که نيزه اش بلند و ضربتش کاري و شديد است اگر شجاعي از آنها به جنگ حاضر شود با پيشاني و دو دست خود جدال مي کند آنها را بسوي علم و بردباري رهبري مي کند براي روز سلامت نه روز كارزار
شيخ بر آن خم مي شود طوري که از دو زانو در مي گذرد
به روي صورت طوري که زنخدان آنها روي زمين باشد آنها را چون جنازه هاي نيم کشته در مي اندازد در حالي که تخم آنها مجروح شده است.
و نيز راشد درباره او مي گويد
و کنا نرجي ان نري العدل ظاهراً متي تصلح الدنيا و يصلح اهلها

فاعقبنا بعد الرجاء قنوط16 و قاضي قضاة المسلمين يلوط
و اميدوار بوديم که عدالت را ظاهر و آشکارا ببينيم پس بعد از اميد به نا اميدي دچار شديم کي دنيا و اهلش درست مي شود و قاضي قضاة مسلمين لواط کار است.
يحيي بن اکثم بن عمر بن ابي رباح اهل خراسان و از شهر مرو و مردي از بني تميم بود و بصريين من جمله عثمان البتي و غير او شاگردان او بودند و براي او مصنفاتي است که در رد فقهاي عراق است بين او و ابي سليمان احمد بن ابي داود بن علي مناظرات فراوان است. 17 (پايان سخن مسعودي)
حدثنا ابو العيناء: مأمون نگاه کرد يحيي بن اکثم را که به خادم او زير چشمي نگاه مي کرد به خادمش گفت همينکه برخاستم متعرض او شو پس مأمون برخاست و يحيي را امر به جلوس کردهمينکه برخاست خادم به يحيي چشمک زد يحيي گفت «لو لا انتم لکنا مومنين» اگر شما نبوديد ما از مؤمنين بوديم. 18

مردي که مدعي پيامبري بود پيش مأمون آوردند يحيي بن اکثم نيز نزد او بود گفت تو را چه وحي شده است گفت آنکه تو لواط کاري و در دوران کودکي چيزهاي ديگري نيز بوده‌اي19.

1- و قال طلحه بن محمد بن جعفر کان احد اعلام الدنيا واسع العلم و الفقه کثيرالادب حسن المعارضه قائما لکل معظلة
ابن حجر ـ تهذيب التهذيب ج11 ص179ـ 183.
2ـ درباره مأمون و همجنسگراييش در مقاله همجنسگرايي خلفاء بحث کرده ايم.
و قال المامون ليحيي بن اكثم-يا ابا محمد اخبرني عن اظرف غلام مربك قال نعم يا اميرالمؤمنين: احتكم الي غلام فدخل الي حين خلوة فلما وصل الي قال يا ايها القاضي: اعدي علي خصمي فقلت له من يعدي علي عينيك يا بني قال شفتي و ادناهما مني فلما شممت الخمر من فيه و بلغت حدا من القبل قلت له يا ابني ما بال شفتيك متشققتين فقال احلي مايكون التين اذا تشقق قلت له و يدي في ثيابه يا بني ما انحفك فلما قال كلما دق القصب السكر كان احلي-فضحك المامون و وقع له بمأئتي دينار وقال اوصلها اليه و لو علي اجنحة الطير-فلو لا شعف المأمون بالغلمان فمالذة حديث كهذا.
3ـ مابين الخلفاء و الخلعاء ص52ـ 48ـ الاغاني ج20 ص231ـ همچنين نگاه کنيد به همين کتاب
4-و احب المامون الغلمان و الولدان فاتخذهم بدلا من النساء و يذكر الثعالبي ان الفضل في ذلك يعود الي يحيي بن اكثم فهو الذي زين للمامون وغرس في قلبه محاسن الغلمان و فضائلهم و خصاصئهم و ذكران المامون نظر يوما الي يحيي في مجلسه و هو يحد النظر الي ابن اخيه الواثق و هو اذ ذاك امرد تاكله العين فتبسم اليه و قال يا ابا محمد حوالينا و لا علينا (صلاح الدين المنجد ما بين الخلفاء و الخلعاء)
5ـ التهذيب التهذيب و طبقات الحنابله نگاه کنيد به تهذيب التهذيب و طبقات الحنابله ـ معمولاً حنابله نسبت به لواطه و نظر بازي بسيار سخت مي گيرند ـ ابن جوزي و ابن قيم جوزيه از بزرگان آنان به شمار مي رود که مخالفتهاي آنان نسبت به عشق و لواطه در کتبشان مشهود است ـ خاصه که حنابله متهم به اعتقاد امرد بودن خداوند نيز بودند ـ الراضي بالله خليفه عباسي توقيعي به سال 322 در توبيخ حنابله دارد که در آن به حنابله تهمت مجسمه (تجسم خدا) مي بندد ـ به هر حال مذهب حنبلي توحيد گراترين مذاهب اربعه به شمار مي رود و شاهد بازي را مخالف توحيد مي‌دانند.ـ نگاه كنيد به كتاب مصائد الشيطان لابن قيم الجوزيه همچنين از حكايت ابو الفرج الاصفهاني معلوم مي‌شود يحيي همجنسگرايي را مخالف ايمان مي‌دانسته است حدثنا ابوالعيناه: نظر المامون الي يحيي بن اكثم يلحظ خادما له فقال للخادم: تعرض له اذا قمت و قام المأمون و امر يحيي بالجلوس فلما قام غمزه الخادم فقال يحيي «لولا انتم لكنامومنين» الاغاني ج 20 ص 224.
6ـ الامام الخويي ـ معجم رجال الحديث ج20ـ رقم 13458 لبنان 1403هـ سبط ابن الجوزي او را از شهود عهد نامه مامون و علي بن موسي الرضا (ع) مي‌داند البته درست نمي‌نمايد چرا كه عهدنامه قبل از شهرت يحيي بن اكثم و در خراسان تنظيم شده است تذكرة الخواص ص 318 بيروت (1401 ه.ق)
7ـ سمع عبدالله بن المبارک و سفيان بن عيينه و وکيعاً و خلقاً کثيرا و حدث عن امامنا احمد بأشياء و روي عن يحيي بن اکثم، محمدبن اسماعيل البخاري و ابو حاتم الرازي و اسمعيل بن اسحاق القاضي ـ طبقات الحنابله للقاضي ابي الحسين محمدبن ابي يعلي الجزء الاول بتحقيق محمد حامد الفقي ـ ص410ـ 413
8ـ يحيي بن اکثم بن محمد بن قطن بن سمعان بن مشنج بن عبد عمرو بن عبدالعزي بن اکثم بن صيفي التميمي الاسيدي ابو محمد المروزي القاضي الفقيه ـ روي عن الفضل بن موسي السيناني و ابن مبارک و عبدالله ابن ادريس و عيسي بن يونس و عبدالعزيز بن ابي حازم و ابن عيينه و وکيع و غيرهم
و روي عنه الترمذي و البخاري في غير الجامع و علي بن خشرم و هو من اقرانه و ابوداود السنجي و ابو حاتم و اسمعيل القاضي و ابراهيم بن ابي طالب و محمدبن اسحاق السراج و آخرون ذكره ابن حبان في الثقات و قال الحاكم كان من ائمه اهل العلم و قال جعفر بن عثمان الطيالسي عن ابن معين يقول كان يكذب و قال الساجي عن عبدالله بن اسحاق الجوهري سمعت اباعاصم يقول يحيي بن اكثم كذاب
و قال الخرائطي عن فضلک الرازي قال مضيت انا و داوود بن علي الي يحيي بن اکثم و معنا عشره مسائل فالقي عليه داود خمسه مسائل فاجاب فيها احسن جواب فلما کان في السادسه دخل عليه غلام حسن الوجه فلمارآه اضطرب في المسئله
و قال طلحه ابن محمد بن جعفر کان احد اعلام الدنيا واسع العلم و الفقه کثير الادب حسن المعارضه قائماً لکل معضله.
ابن حجر تهذيب التهذيب ج11 ص183ـ 179ـ
9ـ خير الدين الزرکلي ـ الاعلام ج9 ص167
10ـ عمررضا کحاله ـ معجم المؤلفين ج13 ص186ـ 187
يحيي بن اكثم (159-242) فقيه اصولي مجتهد من القضاة اتصل باالمأمون ايام مقام بها فولاه قضاء البصره ثم قضاء بغداد و اضاف اليه تدبير مملكته
11ـ همان مأخذ
12ـ همان مأخذ
13ـ ناگفته نماند که نسب يحيي بن اکثم به حکيم عرب اکثم بن صيفي مي رسد (630م/ 9هـ) خطبه اي که در حضور کسري انوشيروان عادل خوانده است در حکمت و فصاحت مشهور است.
14ـ طبعاً همجنسگرايي آشکار چنين بزرگ مرداني در تاريخ نمايانگري لواطه بي تأثير نبوده است براي آشنايي با احوال يحيي نگاه کنيد به
ابن عساکرـ تاريخ دمشق 8ـ 13/ 2ـ 22/1 الذهبي سيرالنبلاء ج8 ص150ـ 148 ابن حجر ـ لسان الميزان ج6 ص760ـ مختصر دول الاسلام ص115
مابين الخلفاء والخلعاء ص 48-52- الحضارة الاسلاميه ج 2- ص 134
15- اشتياق مأمون را در اطناب کلام او در اين حديث نظر کنيد.
16-ابو الفرج الاصبهاني شعر را به ابراهيم بن ابي محمد يحيي بن مبارک اليزيدي نسبت مي دهد و قال اخبرني محمد بن العباس اليزيدي قال: حدثني عمي عبيدالله قال حدثني اخي احمد قال زامل في بعض اسفاره بين يحيي بن اکثم و عبادة المخنث فقال عمي ابراهيم في ذلک
و حاکم ز امل عبادهلو جازلي حکم لما جازان کم من غلام عز في اهله

و لم يزل تلک له عادهيحکم في قيمه لبادهوافت قفاه منه سجاده
اثر السجود في الجبهه : و اراد انها تکون في قفاه

و قال قال في يحيي ايضا

و کنا نرجي ان نري العدل ظاهراً
17-مروج الذهب ج 4 ص 436-434.
18- الاغاني ج20 ص224ـ
19- رساله دلگشا ـ عبيد الزاکاني ـ قسم الطايف العربيه
نوشته شده توسط عقیلی در دوشنبه يکم آبان

همجنس گرایی

2006-12-09T11:27:00.000-08:00

یکی از مظاهر جمال و دلایل عشق از نظر شعرا که آن را از محاسن پسران جوان شمرده اند خط سبز آنان است که در ادب عربی و فارسی بسیار بدان پرداخته‌اند.1 دوران جمال در ادب فارسی و عربی از زمان سبز شدن خط پشت لب شروع می گردد و به بلند شدن ناهنجار ریش ختم می شود و تغزل به امردان ساده رو و نو خط که در هر دو ادب دیده می شود از بارزترین شواهد غزل مذکر است در سرزمین خاور میانه و در میان مسلمین بیش از هر جای دیگر به تزئین موی صورت می پردازند و این در زمان ما به خوبی پدیدار است که جوانان مکشوف الراس تا چه حد در اندختن خط ریش دقت بکار می برند و در تجمیل آن چه مقدار می کوشند و حلق و تزئین هر روزه موی صورت بیشترین وقت آرایش جوان را می گیرد و هنر هر حلاق استادی او در پرداختن ریش است.
اما در بین جوانان خلیج پرواضح است که بیش از موی سر به موی صورت بپردازند چرا که موی سر در زیر عقال و اشماغ نهان است و موی صورت اولین مظهر جمال مرد به شمار می رود.
و نیک معلوم است که به عقیده مسلمین موی صورت از قداست و اعتبار بسیار برخوردار است تا آنجا که تراشیدن تمام ریش حرام و بزرگداشت محاسن از شعائر اسلام محسوب می شود.
و همین بس که رسول اسلام درباره آن گفته است: سبحان الذی زین الرجال بللحی و نیز گفته شده است اللیحه حلیه (ریش زینت است)
و درباره ارزش ریش در بین مسلمین همین را یادآور شوم که انصار رسول الله درباره قیس بن سعد که موی در صورت نداشت می گفتند دوست داشتیم که با اموال خود برای قیس ریش بخریم. 2
و در فضيلت امردي حدیث نبوی وارد است که ان اهل الجنه جرداٌ مرداٌ ـ و ان اهل الجنه یدخلونها جرداً مکحلیل
اما شعرا و عشاق درباره امردان بر دو گروهند3ـ گروهی که با امردان ساده رو سر خوشند و گروهی که ریش را مرهم دلهای خسته می دانند و آن را از محاسن معشوق می شمارند.
مقاع کفر و دین بی مشتری نیست
گروهی این گروهی آن پسندند
از دیدگاه پیشینه شعرای عرب و عجم موی صورت که در ادب شرق آن را خط خوانده اند از محاسن معشوق به شمار می رود و اغلب جوانی را که موی صورتش بر آمده و صاحب لحيه باشد برنورس ساده ترجیح می دهند و درباره آن اشعار فراوانی سروده اند و چه زیباست قول شاعر در این باره
قال قوم عشقته امرد الخـ
قلت فرخ الطاوس احسن ماکا
د و قد قیل انه نکریش4
ن اذاما علی علیه الریش

قوم گفتند عاشق جوان امردی شده ای و گفته شده که او صاحب محاسن (ریش) ـ است گفتم جوجه طاووس هرچه پر و ریشش بر او بلندتر شود زیباتر می شود
و این رباعی را که شعرای ایران سروده اند و ضرب المثل شده است
زان سبزه که بر عارض تو خاسته شد
در باغ رخت بهر تماشای دلم
تا ظن نبری ز حسن تو کاسته شد
گل بود به سبزه نیز آراسته شد5

و نیز گفته اند
تا خط و سلسه زلف تـو پیوســـت بهــم داد اسباب پریشانی مـا دســت بهــم
دست بردم به دل خسته که تيرش بکشم تیر دیگر بزد و دوخت دل و دست بهم
و نیز گفته اند
بقربان غم عشقت که هم درد است و هم درمان
فدای آن خط سبزت که هم ریش است و هم مرهم

و گفته اند
حسن سبزی بخط سبز مرا کرد اسیر
دام همرنگ زمین بود گرفتار شدم

و گفته اند
کسی که حسن خط دوست در نظر دارد
محقق است که او حاصل بصر دارد

و گفته اند
سبزه در باغ گفته اند خوش است
یعنی از روی نیکوان خط سبز
داند آن کس که این سخن گوید
دل عشاق بیشتر جوید

و
همه دانند که من سبزة خط دارم دوست
هر کرا با خط سبزت سر سودا باشد
نه چو دیگر حیوان سبزه صحرایی را
پای از این دایره بیرون ننهد تا باشد

از برای خوبیت خط حلقه زنجیر شد
ز موج خط و قار شعله حسنش تماشا کن
ز بس دامان باز افشاند زلف عنبر افشانش
مگر پشت لبی خواهد تبسم سبز کرد امشب
خط مشکینی که در چشم جهان تاریک کرد
ای در سواد خطت صد آب زندگانی
برات خوبي و منشور حسن و زیبایی
خط سبز و لب لعلت بچه مانند دکنی
صفحه رخسار تا ساده است فرد باطل است
آهوی مشکین به آسانی نمی آید بدست
از رباعی بیت آخر می زند ناخن بدل
یکی هزار شد از خط صفای او صائب
جلوه پا در رکاب خط دو روزی بیش نیست
روی او در دور خط دلخوش کن احباب شد
خط سبزي که برون آمد زان تنگ دهن
نو خط ما گر ندارد رحم در دل دور نیست
ایمان بخط سبز تو آورد هر که بود
ما ها همه شیرینی و لطف و نمکی
نو آدمئی و دیگران آدمیند
سعدی خط سبز دوست دارد
این غبار را ز بهر حسنت خاک دامن گیر شد
که تمكين نمی چکد همچو رگ با قوت از دودش
خط مشکین دمید آخر زموج گرد دامانش
قیامت بر جگر می خندد از گرد نمکدانش
سرمه دارد چشم خورشید از غبار دامنش
بی ریش حظ نفسی با ریش قوت حانی
نوشته بر گل رویش بخط سبز غبار
بریا حین لب چشمه حیوان ماند
خال تا خط بر نیارد دانه بی حاصل است
در کمند آوردن خوبان نو خط مشکل است
خط پشت لب بچشم ما ز ابرو خوشتر است
اگر چه سبزه بیگانه دشمن چمن است
غافل از فرصت مشو وقت تماشا نازک است
راه خود را پاک سازد خون چو مشک ناب شد
راز از غیب نمایان شده را می ماند
چند روزی هست این کافر مسلمان گشته است
چشم سیاه مست ترا کافری بجاست
نه ماه زمین که آفتاب فلکی
ني ني که تو خط سبز داری ملکی
پیرا من خد ارغوانی

یکی از زیباترین اشعار را درباره خط ابی نواس سروده است که شعرای ایران نیز این مضمون را با استقبال رفته اند
کانما خده و الشعر ملبسه
کانما کاتب خطت انامله
شق من البدر منشق عن الظلم
بالمسک فی خده سطرین بالقلم

گو اینکه صورتش و مویی که آن را پوشانده ماهپاره ایست که سیاهی ریش آن را شق القمر کرده است و گویی انگشتان نویسنده ای خوش خط با قلم مشک آگین بر روی او دو سطر خط نوشته است.
قال الوشاة بدت فی الخد لحیته
الحسن منه علی ما کنت اعهده
ابهی و اکثر ما کانت محاسنه
فقلت لا تکثرو ما ذاک عائبه
و الشعر حرز له ممن یطالبه
ان زال عارضه و اخضر شاربه

ملامتگران گفتند که بر صورتش ریش پیدا شد گفتم بسیار سخن میگویید که ریش باعث عیب او نمی شود حسن او همانگونه است که من می خواستمش و موی صورت برای او حرزی است در برابر دیگر اغیار که خواستاران اویند ـ همینکه خط پشت لبش سبز شد جمال او بيشي گرفت و محاسنش بر حسن او افزود.
و جا دارد اینجا یاد کنم از همشهری ابی نواس که او نیز از خوزستان و اهل حویزه است ـ یعنی ابن معتوق حویزاوی (1087ـ 1025) که یکی از عجیب ترین تعابیر را درباره موی صورت دارد می گوید رمزی از حسن بوده است که حسودان آن را خط نامیدند.
یراع یا قوت فی یاقوت خدک خط
رمزاً من الحسن سمَّته الحواسد خط 6

ابو الصلت امیه بن عبدالعزیز المثربی (520ـ 460) را در این باره تعبیر دیگری است گوید7
دب العذار بخده ثم انثنی
لا غروان خشی الردی فی لثمه
عن لثم میسمه البرود الانشب
فا لریق سم قاتل للعقرب

موی مشکین بر رخسارش رویید و سپس متمایل شد که لب و دندان خوش آب و رنگش را ببوسد گو اینکه در این راه از بوسیدن لبهای او می ترسد چرا که آب دهان برای عقرب سم قاتل است.
اما عجیب تر از همه اینها عقیده ابو نواس است که می گوید ریش لجامی است که بردهان امردان سرکش زده اند هم باعث زیبایی آنهاست و هم آنان را رام می کند.
یا ابا القاسم قلبی
با بی مرکبک الصعب
و عذار زانه من
فابن لی اکعاب
بک صب مستهام
الذی لیس یرام
ز غب الشعر لجام
انت ام انت غلام

ای ابا القاسم دلم حیران و لرزان تو است ـ پدرم فدای مرکب سرکش تو گردد که رام نمی شود و عذار تو که موی نرم و کم پشت آن را چون لگامی زینت داده است.
پس برای من روشن کن که تو دختری یا پسر
جاءت طرائق شعر انت ناقضها
الله اکبر لا انفک من عجب
فکیف تصنع لو قد جاء اجمعه
لانت تحصد ما ذوالعرش يزرعه

موی کم پشتی بر عارضت برآمد که تو آن را از بین می بری پس اگر همه و تمامی آن بیاید چه می کنی ـ الله اکبر از تعجب رهاییم نیست که آیا تو آنچه را که خداوند کاشته است می دروی
از این اشعار معلوم می شود که در ادب شرق معمولاً جوانی که دوران بلوغ را سپری کرده است بر پسران نا بالغ ترجیح می دهند.
با این تفصیل که اصطلاحات ساده و ساده رو و ساده رخ که در ادب فارسی باب شده است و تقریباً با معانی امرد و اجرد و نو خط مترادف است کنایه از پسران نورس است و اصطلاح ساده و باده بر گرفته از همین مقوله است که گفته اند بی باده و ساده زندگی نتوان کرد8
با این توضیح معمولاً ساده و ساده رو به پسر نورسی اطلاق می شود که خط پشت لب او سبز ولی موی بر گونه نداشته باشد يا اینکه خط صورتش نو دمیده باشد9 عشق بازی با طفلان ساده رو و سادگان طفل خو نیز از دیگر موارد غزلی در ادب شرق محسوب می شود ابونواس گوید
ابن ثمان بعدها اربعه
طفل و کهل السن فی ظرفه

در ادب فارسی ـ شعرای سبک خراسانی و سبک بازگشت معمولاً به تغزل پسرانی پرداخته اند که کم سن و سالند ولی در سبک عراقی و مکتب وقوع و سبک هندی معشوق جوانی است که موی صورتش دمیده باشد و آثار بلوغ بر ظاهر او هویدا باشد ـ
البته این دو نوع سلیقه در هر دوره طرفدارانی داشته است و منوط به یک برهه نمی شود ـ و حتی در دیوان یک شاعر نظریات عکس و نقیض نیز دیده می شود ـ
این نظریه از دیرباز مورد توجه همجنسگرایان بوده است و در آثار فلاسفه یونان در این باره بحث شده است ـ افلاطون در رساله ضیافت بر این عقیده است که اوج جمال مرد در بدایت بلوغ و بعد از آن است که آثار خردمندی در او ظاهر شده است و خط صورت روییده باشد و می افزاید که باید قانونی وضع شود که عشق به پسران نورس را ممنوع سازد ـ
همانطور که گفتم بیشتر در سبک خراسانی و سبک بازگشت معشوق پسران نورس و کم سن و سالند و از آنجا که این گونه اشعار حکایت از عشق جسمانی صرف دارد شاعر از روییدن موی صورت معشوق ناخرسند است و تغزل او رو به پسران نورس و طفل دارد ـ
این گونه شعر را بیشتر از هر جا می توان در دیوان فرخی سیستانی مشاهده کرد
با دوستان یکدل با مطربان چابک
ریدكان خواب نادیده مصاف اندر مصاف
سالش از پانزده و شانزده نگذشته هنوز
روزگار آنچه توانست بر آن روی بکرد

با ریدگان زیبا با ساقیان دلبر
مرکبان داغ ناکرده قطار اندر قطار
چون توان دیدن آن عارض چون ماه سیاه
به ستم جایگه بوسه من کرد تباه

لغت ریدكان که در سبک خراسانی دیده می شود و فرخی بسیار آن را به کار برده است به معنای پسران نورس است که هنوز محتلم نشده اند و به قول فرخی خواب نادیده اند ـ
از اشعار سنایی غزنوی نیز بر می آید که او نیز پیرو مکتب فرخی است
دی بدان رسته صرافان من بر در تيم
رفتم و چشمکگی کردم و شد بر سر کار
گفتم ای جان پدر آیی مهمان پدر
بند شلوارش بگشاده نگه کردم من
پسری دیدم تا بنده تر از در یتیم
کودک جلد بد و زیرک و دانا و فهیم
گفت چون نایم و رفتیم همی تا سوی تيم
جفته ای دیدم آراسته با هر چه نعیم

و از میان شعرای سبک بازگشت بسنده می کنم به شعر قا آنی شیرازی و معشوق یازده ساله اش
یازده ساله کودکی هست به کاخم اندرون سست وفا و سخت دل خرد قضیب و گردكون
معشوق حافظ نیز طفل و کم سن و سال است و کارهای بچه گانه می کند و شاعر از دیدن موی صورت او ناخرسند است
مجمع خوبي و لطف است عذار چو مهش
دلبرم شاهد و طفل است و ببازی روزی
من همان به كه از او نيك نگه دارم دل
بوي شير از لب همچون شكرش مي‌آيد
چهارده ساله بتي چابك و شيرين دارم
از پي آن گل نو رسته دل ما يا رب
يار دلدار من ار قلب بدينسان شكند
جان به شكرانه كنم صرف گر آن دانه در
بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایبان دارد
غبار خط بپوشانید خورشید رخش یا رب
دوران چو می نویسد بر عارض بتان خط
ليكنش مهر و وفا نيست خدايا بدهش
بکشد زارم و در شرع نباشد گنهش
كه بد و نيك نديده است ندارد نگهش
گر چه خون مي‌چكد از شيوه چشم سيه‌اش
كه به جان حلقه به گوش است مه چهارده‌اش
خود كجا شد كه نديديم در اين چند گهش
ببرد زود به جانداري خود پادشهش
صدف سينه حافظ بود آرامگهش
بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد
بتای جاودانش ده که حسن جاودان دارد
یا رب نوشته بد از یار ما بگردان

اما نکته ی که لازم بتذکر است این است که در ادب شرق خوش خطی امردان را نیز حدی دانسته اند که بدایت آن معمولاً از ابتدای روئیدن خط پشت لب است و همراه با خشن گشتن ریش به نهایت می رسد11 در این مذهب12 ریش تا لطیف است محاسنش دانند و چون خشن شد از مقابح شمارندش و با این همه سعدی معاصر ابدی از اعجوبه های آخر الزمان یاد می کند که امردان سی ساله اند 13
شعرا در این باره داد سخن داده اند گاهی در حسرت دوران حسن به پایان رسیده اظهار تأسف می کنند و گاهی بر آوردن ریش را عقوبت جفاکاریهای معشوق می دانند
دل ستمزده اکنون بداد خویش رسید
که شانه از سر گیسوی او بریش رسید

سوال کردم و گفتم جمای روی تو را
جواب داد ندانم چه بود رویم را
خطي بدور روی نکویان کشیده حسن
خط مشکین شد و بال غنچه جان پرورش

چه شد که مورچه بر گرد ماه جوشیده است
مگر به ماتم حسنم سیاه پوشیده است
کاینش سزاست هر که به عاشق ستم کند
گشت در گرد یتیمی خشک آب گوهرش

رنگ گلش بهار خط از دور دید و رفت
این وحشی از خیال سیاهی رمید و رفت

گر صبر کنی و ور نکنی موی بنا گوش
گر دست بجان داشتمی همچوتو بر ریش
این دولت ایام نکویی بسر آید
نگذاشتمی تا بقیامت بدر آید

آن روز که خط شاهدت بود
امروز بیامدی به صلحش
صاحب نظر از نظر براندی
کش فتحه و ضمه بر نشاندی

بمویی بسته ربط بلهوس با ساده رخساران
هیچکس منکر جمال تو نیست
تنفر می شود ده روز دیگر این تعشقها
نیست حاجت که خط برون آری
میر محمد باقر داماد
بعارض تو شبیخون بوسه تا بردم
غبار خط تو از دل بهیچ باب نرفت
دل از مشاهده آن خط سیاه شکست
خط بگرد عارض دلدار دیدن مشکل است
کرد خط سبز را زلف سیاهش جانشین
رخ تو از خط مشکین رقم خطر دارد
خط شبرنگ ز روی تو عیان خواهد شد
خط زبان بند بتان بود نمی دانستم
پروای خط آن عارض گل فام ندارد
امید جان شیرین داشتم از لعل سیرابش
سپاه خط تو ناگه سر از زمین برداشت
خط غبار به افشاندن از کتاب نرفت
فغان که پشت مرا گرد این سپاه شکست
دامن گل را بدست خار دیدن مشکل است
وقت رفتن ز هر خود را عاقبت این مار ریخت
سیاه زود شود صفحه ای که خوش قلم است
علم زلف در این گرد نهان خواهد شد
که ترا جوهر شمشیر زیان خواهد شد
از سادگی این صبح غم شام ندارد
ندانستم که از خط ز هر در زیر نگین دارد

و جا دارد در اینجا از رساله ریش نامه عبید زاکانی یاد کنیم که رساله کوچکی تقریباً ده صفحه در مذمت ریش است که چگونه بر جمال طلعت خوبان هجوم می آورد عبید در این رساله با شخصی روبرو می‌شود که به او ریش الدین ابو المحاسن می گویند و آمده است تا داد دل بیجاره از خیال محبوب جفاکار بستاند ـ
عبید در این رساله به مناظره با ریش می پردازد و ریش که عبید بدان شخصیت بخشیده است محاسن خود را فرا یاد می آورد و آنچه از احادیث و آیات و روایات در مناقب خود به خاطر دارد یاد می کند و آنگاه با ذکر ابیاتی چند به مفاخر خود می افزاید.
می گوید منم ریش الدین ابو المحاسن ـ منم که خداوند متعال مرا در قرآن یاد کرده است در قصه آدم ـ
و ریشاً و لباس التقوی ذلک خیرٌ و در قصه موسی لاتأخذ بلحيتی وراسی
و حضرت رسول بر نام من تسبیح فرموده است
سبحان الذی زین الرجال باللحی ـ و امیر المومنین علی رضی الله عنه در حق من گفته است ـ علیکم بحسن الخط فانه من مفاتیح الرزق 14 و فصحای عرب در حق من گفته اند ـ الحیه حلیه ـ مولد و منشأ من از بهشت است گروهی پر جبرئیلم خوانند و از اینجا گفته اند
فلما التحی المعشوق طارجماله
فلحيته ریش يطیر به الحسن

و ارباب دل مرا خضر نبي خوانند
فوه ماء الحیاه شاربه
خضر لم یصل الی الظلم

قومی مرا به سنبل نسبت کرده باشند و گفته
چو سنبل تو سر از برگ یاسمین برزد
غمت بریختن خونم آستین برزد

عجیب تر آنکه جماعتی مرا حلاج خوانند و از زبان من گویند
پنبه کنم جمله را من از سر کویت
تا تو بدانی که چند مرده حلاجم

آن لطیفم که اگر بر نازنینی نظر لطف گمارم صحیفه عذارش بخط غبار بنگارم چنانکه هر صاحب دل که بیند گوید
بنده آن خط مشکینم که گویی مورچه
پای مشک آلود بر برگ گل و نسرین نهاد

و آن قهارم که اگر در محبوبی جفا کاری عاشق آزاری به نظر قهر نگاه کنم در پیش جهانیانش رو سیاه کنم و هر پنج روزی در زیر تیغش نشانم و زیبایی روز افزونش به رسوایی روز افزون بدل کنم ـ آنگاه عبید از در معارضه می گوید
رندان سر محله گویند
ریش آورده ای و کنده ای می دانیم
ور زانکه نکنده ای کجا شد ریشت

و طالب علمان در کنج مدرسه ها به یاد او گویند
جمع بی ریشان بتازی چیست مرد
ریش تو بر آمد آبروی تو بریخت
زین جماعت هر که ریشی آورد مرد
گر جانت بر آمدی به از ریش بدی

آدم چون در بهشت بود اول ریش نداشت ملائک او را سجده کردند و چون ریش بر آورد آغاز ریش خند کردند
و سپس عبید بذکر داستان معشوق جفاکاری می پردازد که ریش بر آورده و عشاق از او فرار می کنند ـ بعد از چند روز معشوق مصیبت رسیده به کوچه باغی می گذشت باغبانی را دید که بر دیوار باغ پرچین می نهاد گفت پرچین چرا می نهی گفت تا کسی در باغ نرود گفت بدین زحمت کشیدن محتاج نیست دو تاره از موی ریش بر طرف دیوار باغ نشان تا هیچ آفریده پیرامون آن نگردد و من تجربه کرده ام
سرانجام عبید بداستان ترسا بچه ای می پردازد که در کودکی حسن یوسفی داشت و چون ریش بر آورد او را به خوک چرانی گماشتند و هاتفی در اندرون زاهد که جوان ترسا را در هر دو حال دیده بود ندا داد که ـ اول چنین مردودشان کنیم آنگاه بدوزخشان فرستیم.
در پایان به عنوان ختامه مسک این حکایت سعدی را ذکر می کنیم.
یکی را پرسیدند از مستعربان بغداد ما تقول فی المرد گفت لا خیر فیهم مادام احدهم لطیفاً یتخاشن فاذا خشن یتلاطف یعنی چندان که خوب و لطیف و نازک اندام است درشتی کند و سختی ، چون سخت و درشت شد چنان که به کاری نیاید تلطف کند و دوستی نماید.
امرد آنگه که خوب و شیرین است
چون بریش آمد و بلعنت شد
تلخ گفتار و تند خوی بود
مردم آمیز و مهرجوی بود

1ـ شاید پرداختن به چنین موضوعی چندان محققانه ننماید اما این هم نوعی تحقیق است تا بیشتر به سیطره همجنسگرایی در این منطقه پی ببریم.
2ـ و هو قیس بن سعد بن عباده الانصاری الخزرجی فکان هو سید الخزرج و ابن سادتها و لم یزل قیس سیداً فی الجاهلیه و الاسلام... و اعطاه رسول الله الرایه یوم فتح مکه و ذکر الزبیربن بکار انه کان سناطاً لیس فی وجهه شعره و کان مع ذلک جمیلاً فقال ان الانصار کانو یقولون وددنا ان نشتری لقیس بن سعد لیحه باموالنا قال ابو عمرو کذلک کان شریح وعبدالله بن الزبیر لم یکن فی وجوههم شعر
(الاصابه فی تمییز الصحابه لابن حجر العسقلاني و الاستیعاب فی اسماء الاصحاب لابن عبدالبر ج3 ص239)
3ـ الامرد امردان: الغلام الحسن الامرد و هو الحلیق الاجرد و الثانی من لم تنبت له لحیه و قد طرَّ شاربه ـ و هذا مذهب المختار عند القدماء و المتأخرین
4ـ النکریش: الملتحی
5- شعر از شعرای سبک خراسانی است شعرای ایران بیشترین نگاه زیبا شناختی را به خط امردان داشته اند اما هیچکدام به قدر صائب تبریزی به خط شاهدان نپرداخته است و کثرت اشعار او در این مورد از همگان بیشتر است ـ اما در نثر زیباترین توصیف به سعدی اختصاص دارد آنجا که در گلستان می گوید بر سیب ز نخدانش چون به گرد نشسته بود.
6ـ منظور از یاقوت اولین یاقوت مستعصمی خطاط معروف است و از یاقوت دوم یاقوت خد معشوق است.
7ـ این حکیم را در عداد افرادی چون ابو علی ابن سینا شمرده اند امام عبدالله الیافعی و علامه مقری و ابن خلکان و صاحب طبقات الاطباء و بسیاری دیگر شرح حال او را آورده اند.
8ـ عبید زاکانی گوید
آمد رمضان و موسم باده برفت
هر باده که داشتیم ناخورده بماند
دورمی سرخ و زنخ ساده برفت
هر ساده که یافتیم ناگاده برفت

9ـ خدای داند و من دانم و تو می دانی که اینچنین میوه نوبری به چه غایت گران بها است و تا چه اندازه مشتری دارد و لکن بمذهب من آنکه حلاوت میوه رسیده داند گرد این غوره ها نمی گردد.
10ـ آنقدر که حتی به طفل غنچه نیز رحم نکرده اند و به اندکی زر خرده دهانش بسته اند
آوازه گل در انجمن چیزی هست
خوی کرده و سرخ گشته و شرم زده
طفل ست و دریده پیرهن چیزی هست
وانگه زرخرده در دهن چیزی هست

راستی بیچاره گل چه تهمتها كه به او نبستند
بلبل نبود عاشق گل این کلاه را ما دوختیم و بر سر بلبل گذاشتیم
11ـ گو اینکه شعرا بیش از آن که نگران موی صورت امردان باشند نگرانی آنها از موی جای دیگر است وگرنه موی صورت را تا زمانی که خشن نباشد بر می تابند و حتی آن را محاسن می شمارند و شاید همین باشد که مولانا جلال الدین بلخی می گوید
بر ز نخدان چهار مو بهر نمون
بهتر از سی خشت پیرامون کون

البته اگر این شعر فرایاد کسی نیاید که گفته اند
آنچه در آینه جوان بیند
پیر درخشت خام آن بیند

بهرحال جوان نیز باید آینه پاک دارد تا جمال معشوق را آنگونه ببیند که هست
گفتم که رخت آینه لطف خواست
گفتم که یکی موی بر این کونت نیست
گفتا سخنی هست چو با لایم راست
گفتا آری از نظر پاک شماست

ایرج میرزا نیز که از این پشم کلاهی دارد می گوید
ساده را باید یک موی نباشد بسرین
همچنان گرد-دو شبانروز نيابی خورشی
ظرف مودار اگر مفت دهندش مخرش
هر غذایی که در او موی بینی مخورش

باری رنداني که موی از ماست می کشند معتقدند که پنیر خوب در خیک سیاه است.
12ـ استاد جعفر موید بیکی از تلامیذ امرد خود که بیش از یک قبضه ریش داشت گفته بود اندکی بیش نمانده که محاسنت به مقابح بدل بشود ـ و شنیده ام که آن جوان صاحب کمال که از ادب بهره کافی داشت به برکت همان یک قبضه ریش از صاحب منصبان ادب شده ست و علیکم بحسن الخط فانه من مفاتیح الرزق ـ
آن را که محاسنش تو باشی
بنگر که مقابحش چه باشد

راستی که چه قدر دلم می خواهد که آن شاگرد استاد را ببینم که حقوقش بر گردن ما ثابت و از دوستان قدیم است ـ چند سالی است که او را ندیده ام بهر حال هر کجا هست خدایا بسلامت دارش ـ
و البته پر واضح است آنچه كه شعراي همجنسگرا با آن به تغزل پرداخته‌اند غير از ريش مردم رياكار است يزيد بن مفرغ الحميري در هجاي ريش انبوه عباد بن زياد بن سميه سروده است.
الا ليت اللحي كانت حشيشا فنعلفها خيول المسلمينا
اي كاش ريش‌ها گياهان خشكيده بود تا با آن اسب‌هاي مسلمين را علوفه مي‌داديم.
الكامل في التاريخ-لابن اثير الجوزي ج 3 ص 522 بيروت 1385
بيدل دهلوي گويد:
اين همه ريش چــــه معني دارد غير تشويش چه معني دارد
آدمي خرس چه ظلم است به خود مرد حق ميش چه معني دارد
13ـ و سعدی درباره این پسران که هر روزه به آرایش صورت خود می‌پردازند گوید
ندیدم امرد سی ساله چون تو در عالم
اگر دو دست تو یک هفته بر قفا بندند
عجوبه های چنین آخر الزمان باشد
به هفته دگرت ریش تامیان باشد

گو اینکه سعدی در خیابانهای امروزی قدم زده است و امردان سی ساله طفل خوف را دیده است که هر هفت کرده از طفلان ساده رو سبق برده اند.
باری
هزار نکته باریکتر ز مو اینجاست
نه هر که ریش تراشید بچه خوشکل شد

14ـ بر شما باد به تحصیل خوش خطی ـ (نوشتار) که کلید روزی است ـ برداشت رندانه عبید از کلام امیرالمؤمنین
15ـ همینکه معشوق ریش در آورد جمالش پرواز کرد پس ریش او پری بود که حسن را به پرواز در آورد.
يکشنبه سي ام مهر 1385

همجنس گرایی 2

2006-12-09T11:26:00.000-08:00

همزمان با عهد تركي (عثماني) در بلاد عرب و حكومت تركان صفوي در بلاد فارس لغت تركي در دواوين و خطابات دولتي مرسوم گشت و باعث انحطاط ادب عربي و فارسي به اسفل دركات شد.1
ملوك و سلاطين در اين دوران توجه چنداني به شعر نداشتند و جز در موارد نادر به ترغيب و تشويق شعرا نمي‌پرداختند و اندك خيري از آنها صادر نمي‌شد كسب معيشت شعرا در اين زمان از طريق حرف و صنايع بود و در بين آنها قصاب كفاش و نجار و كحال و تيرگر و بار فروش و سيرابي پز و از اين قبيل ديده مي‌شود تا آنجا كه يكي از آنها سروده است.2
بسكه اهل حرفه در فكر سخن افتاده‌انداين زمان صاحب كمالي منحصر در دولت استج

آبكش سقا تخلص كرد و درزي سوزنيهر كه زر دارد بدور خود بود ملاغني
در پي اين مسائل شعرا به تغزل با پسران اهل حرفه و بازار پرداختند كه در ايران به شعر شهر آشوب معروف گرديد.3
دخول الفاظ عوام و تفنن در شعر (ذو وجهين و ذو بحرين 4 و ذوقافيتين و لزوم مالايلزم و لغز و نظم تواريخ شعري با حساب حروف ابجد و كثرت بي‌حساب تضمين و اقتباس اسباب انحطاط ادب را در اين دوران پديد آورد شعرا همديگر را به دزدي شعر يكديگر متهم داشتند تا جايي كه در مقام تعريض سروده‌اند
اطالع كل ديوان اراهاضمن كل بيت فيه معنيديوان كيست از سخنانم تهي سليم

و لم از جرعن التضمين طيريفشعري نصفه من شعر غيريتنها نه اين ستم به من از دست صائب است
شعرا و نويسندگان در اين دوره در استعمال الفاظ و امثال عاميانه اسراف ورزيدند و شعر و كلام را از درجه اعلي به درك اسفل سقوط دادند- در پي مرارت معيشت و سختي دوران مردم در اين دوره به دو گروه تقسيم شدند گروهي به زهد و دين پناه بردند5 و گروهي به درك لذائذ و شرب خمر و مخدرات رو آورند6 همچنين مدارس صوفيه در اين دوران جايگزين مدارس علم و ادب شد.
از ديگر مشخصات اين دوره ورود اروپاييان به منطقه شرق ميانه است كه باعث آشنايي بيشتر شرقي ها با آداب و رسوم غرب شد7 قهوه خانه ها در كنار ميكده‌ها پديد آمدند و دود تلخ را مزيد آب تلخ گرداندند.
در اين كشاكش دهر پادشاهان ادب دوست هند با اعطاي صلات و جوايز كرامند به شعرا و علماء حوزه علمي ادبي ايران را به هند انتقال دادند در پي اين جوايز شعرا و ادباي ايران به سوي هند سرازير شدند و در ادب طرحي نو در انداختند كه به سبك هندي مشهور شد.
در اين ميان غزل مذكر و لواطه در كنار كثرت تعابير پيچيده كه از شاخصه‌هاي اين دوران است به دست فراموشي سپرده نشد و شعرا بيش از پيش بدين امر پرداختند8.
شاه اسمعيل ثاني: هر روز تا حدود 45 نخود ترياك خالص مي‌خورد شب آخر عمر خود وقت افطار مقداري ترياك خورد و پس از صرف طعام با پسر جوان و زيبايي بنام حسن بيگ حلواچي اوغلي كه معشوق و مصاحب شبانه روزي او بود به گردش رفت ... و پيش از خفتن باز قوطي مخصوص ترياك خود را خواست و مقداري در دهان افكند... روز ديگر چون تا نزديك ظهر از خوابگاه بيرون نيامد بدرون خوابگاه رفتند شاه را در حال مرگ و حسن بيگ را مفلوج و بي حركت يافتند شاه در گذشته بود 13 رمضان 984هـ (24 نوامبر 1577م) زهي حيات نكونام و مردني به سعادت (زندگاني شاه عباس اول نصرالله فلسفي ج1) نقل از باستاني باريزي نون جو و دوغ گو9
اميره دباج معروف به مظفر سلطان گيلاني معاصرشاه طهماسب چهارصد پسر ساده روي رعنا از ترك و تاجيك و رشتي و گرجي همه طاسك پوش كمر مرصع بسته در خدمت او مي‌بودند و لله عليحده براي هر يكي تعيين نموده بود كه هيچ از آنها با ديگري مخالطت ننمايد . خلاصة التواريخ قاضي احمد قمي (به نقل از باستاني پاريزي همان مآخذ)10
امير غياث خوارزمي كه به متانت راي و اصابت تدبير از ساير وزراء امتياز داشت. با پسر با سليق بيگ عيسي نام ساده خوش اندام اراده فسادي نموده (احسن التواريخ رو ملو ص 358 و خلاصة التواريخ، قاضي احمد قمي به نقل از باستاني پاريزي همان ماخذ)11
براي آشنايي با ابعاد لواطه در اين دوران مي‌توان به كتاب رستم التواريخ رجوع كرد كه ما براي پرهيز از اطاله سخن از ذكر موارد آن دوري مي‌كنيم.
گذشته از كتب تاريخ تذكره‌هاي سبك هندي نيز مشحون از ترجمه زندگي شعرايي است كه عاشق زيبا پسران بوده‌اند. من جمله اين چند حكايت را به قصد تبرك از تذكره نصرآبادي ذكر مي‌كنيم و كل اناس في بعيرهم خبر.
ملاسيري جرفادقاني، مدتي در خدمت امام قلي خان حاكم فارس بود گستاخي او در خدمت خان بمرتبه اي بود كه پسري صاحب حسن ملازم داشت ملاقات خود را با پسر مذكور بنظم آورده اين بيت از آن است12.
درون خلوت خالي چون آتش و پنبه است
دو يار سوخته را كير سرخ و كون سفيد
در گردن او دست دليرانه برآور
لرزيدن و نزديك شدن كارنسيم است
لب بر لب معشوق نه و سينه به سينه
كز كام گذشتن روش عهد قديم است.13
سعيداي سرمد كشف عورت كرده برهنه مي‌گشت غرض كه بي نشئه نبود و عاشق پسر راجه اي شد بقوت جذبه محبت او را بطرف خود كشيد.14
شيخ عبدالصمد از نواده هاي شيخ سعدي‌ست كه محبت سرشاري بپسري بهم رسانيده او را متهم به فسق كردند آلت خود را بريده در آن اوقات فوت شد.15
ملاطاهر نائيني خوش طبع و لطيف خيال بود اما بسبب شوخي آلوده هوي و هوس بود چنانچه مسموع شد كه بيكي از خانه زادهاي شاه عباس ماضي تعشقي بهم رسانيده او را بحجره برد اين معني بسمع مبارك شاه رسيد.16
ملك حيدر برادر ملك حمزه سيستاني بزاغي قهوه چي عاشق بود. 17
شاه عباس صفوي از سفراي خارجي در مكانهايي پذيرايي مي‌كرد كه پر از سرگرمي ها و تفريحات از قبيل نرد شطرنج گنجفه (ورق) و غيره بود بعلاوه دلربايي و عشوه‌گري كاركنان قهوه خانه خود بهترين وسيله جلب مشتريان بود مخصوصا كه كاركنان قهوه‌خانه‌ها از بين جوانان خوبروي ارمني انتخاب مي‌شدند و اين جوانان با لباسهاي فريبنده و موهاي بلند بر قاصي و طنازي مي‌پرداختند.18
علاوه بر اين اگر به كتب اين دوره رجوع كنيم خواهيم دريافت كه عشق مرد به مرد و لواطه آنقدر در اين دوره رواج داشته است كه نويسندگان عهد صفوي بي هيچ احساس قبحي بدين موضوع پرداخته‌اند رساله جلاليه محتشم كاشي رساله انيس العاشقين امير سعيد ابيوردي مجالس العشاق سلطان حسين بايقرا سراسر سخن از عشق مذكر گفته‌اند و رستم التواريخ نمونه‌هاي فراوان از همجنسگرايي شاهان و بزرگان اين دوره را ذكر كرده است كه يكي از بهترين كتب در اين مورد است.
بجز عبدالرحمن جامي كه معروف‌ترين غزل سراي نزديك به اين دوره مي‌باشد و شعر او همه و همه در غزل مذكر است شعراي ديگر نيز از آن بي‌بهره نبوده‌اند 19 واز مهمترين مواردي كه مي‌توان بدان اشاره كرد كه دال بر شيوع هر چه بيشتر همجنسگرايي در دوران صفوي است منظومه‌هاي عاشقانه است كه در آن به توصيف حالات عشق مرد به مرد و جمال شناسي مذكر پرداخته‌اند حكايت محمود و اياز توسط زلالي خوانساري به رشته نظم كشيده شد وحشي بافقي به نظم مثنوي ناظر و منظور پرداخت و نيز در اين دوران در دواوين شعرا حكاياتي كوتاه در قالب مثنوي ديده مي‌شود كه درباره عشق مرد به مرد و غزل عفيف است و نمونه آن را مي‌توان در ديوان هلالي جغتايي مشاهده كرد20 از ديگر موارد غزل مذكر در اين دوران كثرت پرداخت به نهادهاي زيباشناسي مذكر از قبيل توصيف هيئت ظاهر21 و خط پشت لب و موي صورت است بطوري كه بيشترين بسامد پرداخت به خط نوخطان در طول هزاره شعر فارسي مربوط به صائب تبريزي يكي از دو بزرگترين شعراي سبك هندي است. 22
1-پيدايش شعر تركي نيز همان زمان است- و نيز نگاه كنيد به تاريخ ادب عربي حنا الفاخوري- العهد التركي- و سبك شناسي محمدتقي بهار البته نظر من درباره سبك هندي چندان هم موا فق با نظر محمد تقي بهار نيست.
2-اگر چه شعر فارسي تقريبا چهارصد سال بعد از شعر عربي به وجود آمد اما تاثيرات اجتماعي آن دو را چون دو رشته در هم تافته در يك خط موازي پيش برد و اگر پاره‌اي جزئيات را كنار بگذاريم موارد تشابه آن دو بي شمار و حساب است و يكي از اين موارد را مي‌توان در روي آوردن همزمان شعراي دو زبان به كسب حرفه و صنعت براي كسب معيشت مشاهده كرد كما اينكه روي آوردن به نظم تواريخ شعري و ديگر موارد را مي‌توان از همين شواهد دانست مثل الفاظ عاميانه و نظم الغاز .
3-تاريخ اين گونه شعر را مي‌توان همراه با پيدايش غزل مذكر دانست و در ديوان ابي نواس و شعراي معاصر او از اينگونه اشعار ديده مي‌شود ولي اوج آن را در عهده تركان عثماني و صفويه مي‌توان دانست براي نمونه در ديوان ابن عفيف تلمساني مشهور به الشاب الظريف (661-668هـ) از اين موارد بسيار است- تغزل به مرداني چون عطار (ص 126) موذن (ص110) شيشه‌گر(ص109) قلندر (ص61) طباخ (ص123) كباب پز(ص217) جوان مقري (ص226).
ديوان ابن عفيف- محمدبن سليمان- بتحقيق شاكر هادي شكر بيروت 1405ق/ 1985م
و نيز مسعود سعد سلمان (قرن ششم) اشعار فراواني درباره فالگير- قصاب- آهنگر- سقا- رنگرز- خباز- چاهكن- لشكري- موذن- فقيه و بسياري ديگر سروده است كه در كليات آثار او در بخشي چند صفحه اي آمده است از نمونه اشعار اوست در صفت دلبر فقيه سروده است.
ز روي خواهش گفتم بدان نگار كه من
مرا نصيب زكوة لبان يا قوتين
جواب داد كه من فقه خوانده‌ام دانم

ز شادماني درويشم اي بت دلبر
بده كه نيست زمن هيچكس بدان حق تر

ز فقه واجب نايد زكوة بر گوهر
ديوان مسعود سعد سلمان به تصحيح رشيد ياسمي طهران 1318، ص636-653.
4-مثل مثنوي سحر حلال اهلي شيرازي كه ذوقافيتين و ذوالبحرين است
يا رب از آن شيشه منصوردمخواجه در ابريشم و مادر گليم

در رگ و در ريشه من صوردمعاقبت اي دل همه يكسر گليم

5-يكي ديگر از موارد اين دوره رويكرد شعرا به نظم مدايح نبوي و ثناي اهل بيت رسول است كه در عربي اشعار بوصيري صاحب برده و ابن معتوق مشهور شد و در ايران شعر محتشم كاشاني و عرفي شيرازي.
6-صاحب نظري گفت به فرزند خلف دنيا طلبي بهنـد و عقبــي بنجــف
خواهي كه نه دنيا و نه عقبي بـاشد روكن به صفاهان كه شود هر دو تلف
صائب آن فيضي كه مخموران نيابند از شراب

در طلوع نشئه ترياك مي‌بينيم ما

7-حكيم عماد الدين محمود شيرازي رساله اي در ذكر عرق مسكا و خواص آن نوشت (منظور ودكاي روسي (فتكا) همان عرق ناب روسيا است به روايت باستاني پاريزي و العهدة علي الراوي (همان ماخذ)
كسي كيفيت چشم ترا چون من نمي‌داند

فرنگي قدر مي‌داند شراب پرتقالي را
در كتاب رستم التواريخ نيز حكايتي درباره لواط با سفراي اروپايي آن دوره آمده است.
8-و قد اسرف الشعرا في استعمال الكلام العادي الصريح في الهجر و التعابير البذيئه و الغزل المذكر و انتشرت في الشعر الالفاظ العاميه- حنا الفاخوري- تاريخ الادب العربي ادب العهد التركي.
حال كه سخن از لفظ عاميانه و غزل مذكر شد سوء استفاده بهينه كنم و يادي كنم از شاعر لبناني ناصيف اليازجي كه در اواخر حكومت عثماني در قريه كفر شيماء جنوب بيروت به سال 1800 متولد شد و اين شعر موشح عامي كه در نهايت لطف و سادگي است.
اسمك حسن و انت الحسن يا سيدي

و الكل من شانك خدم و عبيدج
سلمت لك الروح ايد بايد
9-كتاب نون جو و دوغ گو از باستاني پاريزي- اين كتاب را در كتابخانه يكي از فضلاي ايران در برج ديره ديدم- به هر مصيبت بود كتاب را قرض گرفتم و مواردي از آن را يادداشت كردم متاسفانه سال طبع و نشاني صفحات آن را ازياد برده‌ام.
10-11-به نقل از باستاني پاريزي.
12-تذكره نصرآبادي، ص 226.
13-يكي از دقيق‌ترين توصيفهاي حالات لواط در سبك هندي
نزديك شدن و خزيدن به پهلوي معشوق در بدايت حال (حال دقيقا به معناي امروزي آن) وپيش قدم شدن براي دست يافتن به لذت جسماني همراه با ترس و واهمه و شوق و لرزيدن توام با آن.
14-تذكره نصرآبادي، ص311.
15-تذكره نصرآبادي، ص211.
16-تذكره نصرآبادي، ص296.
17-تذكره نصرآبادي، ص313.
18-(تاريخ قهوه و قهوه خانه در ايران مجله سخن دوره پنجم، ص258)
بهروز تقي خاني مقاله مفيدي درباره گنجفه در يكي از مجلات ايران نوشته است. لفظ گنجفه كه در خليج متداول است امروزه در ايران استعمال ندارد اگرچه در قديم بكار مي‌رفته است و شاعر صفوي اهلي شيرازي شعري در قالب رباعي به اسم هر يك از ورق آن سروده است و شاعري ديگر درباره آن سروده است.
همچون ورق كه از سر خود واكند كسي

حسنت به چرخ گنجفه داد آفتاب را ملا واهب قندهاري
19-جامي شاعر قرن نهم است اما همراه با پيدايش مكتب وقوع (واسوخت) غزل مذكر بيشتر نمايان شد. شعراي مكتب وقوع به شرح بي پرده وقايع عاشقانه‌اي پرداختند كه ما بين عاشق و معشوق روي مي‌دهد. و در آن به ذكر جفاكاري معشوق مذكر پرداختند.
شعر مكتب وقوع از نگاه روانشناسي عشق مرد به مرد و همچنين جامعه شناسي آن دوران حائز اهميت است لسان شيرازي شهيدي قمي شاني تكلو وحشي بافقي و محتشم كاشي از شعراي اين مكتبند.
20-پر واضح است كه هلالي جغتايي از شعراي مكتب وقوع و سبك هندي نيست اگرچه در آن روزگاران مي‌زيسته است. در دوران صفويه دو گونه شعر رايج بوده است مكتب وقوع و سبك هندي مكتب وقوع كه به آن واسوخت نيز مي‌گويند مربوط به قرن دهم هجري است ولي سبك هندي مربوط به قرن يازده و دوازده هجري است. سرانجام سبك هندي مخالفان بسياري پيدا كرد كه منجر به بازگشت ادبي شد محمدتقي بهار از سرسخت‌ترين مخالفان اين سبك به شمار مي‌رود كه بحث آن در اين ميان نمي‌گنجد.
21-مثلا سروده‌اند:
راست نايد كارما با آن سراپا كار كج

زلف كج ابروكج و مژگان كج و دستار كجج
22-نمونه‌اي از آن را در همين رساله مي‌توان مشاهده كرد. من حرف تا را در ديوان صائب مطالعه كردم و بسامد پرداخت به خط را سنجيدم بسامد اين پديده در ديوان او بيشتر از هر كس ديگري بود.

يکشنبه سي ام مهر 1385

همجنس گرایی

2006-12-09T11:23:00.000-08:00

ابوتمام (180ق-228)
اغلب غزلش در وصف غلمان است اما معمولا تهتك و فحش شعراي مجون را ندارد غزل او با اينكه متاثر از عشقبازي هاي گذراست تصاوير زيبا و لطيفي را بدست مي‌دهد كه در آن عوارض حب و عشق و اعجاب به معشوق و اميد و آرزو و رشك و نااميدي نمايان است.[1]
او از حسن بن وهب كه در شغل حكومي بود اكرام فراوان مي‌ديد و همنشين و دوست او بود[2]. تا آنجا كه او باعث شد ابي تمام به منصب رئاست بريد موصل برسد.[3] حسن بن وهب به غلامي رومي از ابوتمام عشق مي‌ورزيد و ابوتمام عاشق غلامي خزري از آن حسن به وهب بود... ابوتمام روزي حسن را ديد كه به غلامش برانگيخته است به او گفت اگر روم را دست در گردن آوري ما هم به سوي خزر مي‌تازيم حسن به او گفت اگر مي‌خواهي حكم كن يا حكم مي‌كنم...... پس ابوتمام گفت[4]
ابا علي لصروف الدهر و الغيراعندك الشمس لم يحظ المغيب بهاان انت لم تترك السير الحثيث اليسبحان من سبحته كل جارحهانت المقيم فما تغدو رواحله

و للحوادث و الايام و العبرو انت مضطرب الاحشاء للقمرجآذر الروم اعنقنا الي الخزرما فيك من طمحان الايرو النظروايره ابدا منه علي سفر
ابا علي گذشت روزگار و تغير و تحول آن و حوادث ايامش را عبرتهاست.
آيا خورشيد در نزد تو است و از آن حظ و لذت نمي‌بري و تو را براي قمر دروني مضطرب است اگر تو ترك تازي را به سرزمين روم ترك نكني من هم خزر را مالك مي‌شوم.

الحسين بن الضحاك (163-250)
الحسين بن الضحاك بن ياسر مولي باهله در بصره متولد شد و نشو و نما كرد و در بغداد درگذشت حسين شاعري خليع است و نظم شعرش در خمر و غزل مذكر است و در شعرش لطيف و فتان و رقيق است.[5]
او پس از ابونواس از بزرگ‌ترين شعراي همجنسگراست و او را در اين باره با شعرا و بزرگان زمان حكايات فراوان است.[6] بيشتر شعر او درباره غلام ابي‌عيسي محمدبن الرشيد و برادرش صالح بن الرشيد «يسر» مي‌باشد كه ابوالفرج اصفهاني در صفحات فراواني در كتاب الاغاني به ذكر حكايات آن دو پرداخته است شعر او در توصيف حالات عشق به پسران و حركات جنسي از حسي ترين و لطيف ترين نمونه هاي شعر است.
او در امر لواطه به صدق از ابونواس در بيشتر موارد قوي تر است و اين به دليل صدق عاطفه اوست او از همجنسگرايي نه تنها مطالعه بدني دارد بلكه به پسران صادقانه عشق مي‌ورزد و به آنها ارادت خالصانه دارد عمر طولاني او را با چندين خليفه معاصر داشته كه به آن اشاره كرديم او در عشق مذكر مانند ابونواس به آوردن دليل نمي‌پردازد كه اين امريست كه به آن ايمان دارد و بيشتر به بسط و توصيف حالات آن مي‌پردازد و همين باعث مي‌شود كه غزل او از زيباترين نمونه هاي غزل مذكر بشود در كتاب الاغاني از طرف صالح بن الرشيد نوعي درخواست فرمايشي را نسبت به توصيف آنچه ما بين صالح و غلامش رفته است مي‌بينيم كه شايد برانگيخته از درك قوت توصيف شاعر باشد[7] او شاعر خلوت است و هيچكس خلوت و حركات جنسي را به محسوسي او توصيف نكرده است.
تالف طيف غزال الحرماتاني يجاذب اردافهيقول و نازعته ثوبهفخض الجفون علي خجلهفشبكت كفي علي كفهفنهنهني دفع لامويساذا ما هممت فادنيتهو مازلت ابسطه مازحا

فو اصلني بعد ما قد صرممن البهر تحت كسوف الظلمعلي ان يقول لشي عدمو اعرض اعراضة المحتشمو اصغيت الثم دراً بفمبجد و لامطمع معتزمتثني و قال لي الويل لمو افرط في اللهو حتي ابتسم
غزال گريزان حرم الفت گرفت و پس از آنكه بريده بود خود را به من در رساند به نزد من آمد در حالي كه سرينش را زير سايه تاريكي به دنبال مي‌كشيد مي ‌گفت و من او را از لباسهايش بيرون آوردم تا آنكه ديگر چيزي نگفت و پلكهاي خود را از خجالت روي هم گذاشت و چون نجيب زادگان مايه دار سربه زير انداخت.
انگشتهايم را مابين انگشتانش فرو بردم و دستم را با دستش درگير كردم و لبش را به لب فرو بردم با عشوه مرا از خود دور مي‌كرد و به سوي خود مي‌كشيد همينكه از او نااميد مي‌شدم دوباره سخت مرا به طمع مي‌انداخت. و موقعي كه گرايش و كشش من به سوي او بود او را نزديك مي‌گرداندم با لطافت و نرمي مي‌گفت واي چه كار مي‌كني.
شوخي و بازي را با او راها نكردم ود ر لهو آنقدر زياده روي كردم تا آنجا كه لبخند بر لبش نشست.

ابوالعتاهيه (130-210)
ابوالعتاهيه در كوفه نشو و نما كرد كثير الولع به لهو و همجنسگرايي و معاشرت با اهل مجون[8] ابوالفرج از ابوالشمقمق روايت كرده است كه ابوالعتاهيه را در زمره همجنسگرايان ديد پس به او گفتم كسي مانند تو با اين سن و قدر و شهرت خود را در چنين موضعي رسوا مي‌كند گفت مي‌خواهم كيد و فريب آنها را بياموزم.[9]

اخبار البحتري (206-284)
نسيم غلام البحتري است كه درباره اش گفته
دعا عبرتي تجري علي الجور و القصد اظن نسيما فارق الهجر من بعدي
بگذار سرشكم بر جور و جفا جاري شود كه گمان مي‌كنم پس از اين به فراق و هجران نسيم مبتلا شدم
و اخبرني علي بن سليمان الاخفش قال
بحتري به محمدبن علي قمي نامه نوشت و از او شراب بخواست پس بدست غلامي امرد مقداري شراب برايش هديه فرستاد بحتري متعرض غلام شد و غلام شديدا در غضب شد و به بحتري گفت كه ماجرا را به مولايش خبر مي‌دهد پس بحتري به سوي او (محمدبن علي) نوشت.
ابا جعفر كان تجميشنافليت الهدية كان الرسول

غلامك احدي الهنات الدنيهو ليت الرسول الينا الهديه
ابا جعفر معترض غلامت يكي از گواراترين زمينيان شديم
و اي كاش هديه همان فرستاده بود و اي كاش فرستاده به سوي ما هديه بود.[10] (ص 49- الاغاني ج 21)
بحتري صاحب جاني شفاف و خيال صاف و ذوق سليم از مطبوعترين شعراي عرب است.[11] او شاعر عمارت ها (ساختمان) است در ايران قصيده ايوان كسري از بحتري مشهور است و او را با خاقاني شرواني و قصيده ايوان مدائن سنجيده‌اند.[12]
بحتري را طبق عادت شعراي همجنسگراي معاصرش اشعاري در غزل مذكر است كه در آن نسبت به وصف تمتع حسي زياده روي كرده است كما اينكه او را قطعاتي در شعر لاابالي گري و مجون است كه در آن خود را از فساد اخلاقي و پرده دري كه براي امثال ابن نواس برشمرديم تبرئه نمي‌كند و اوست كه درباره نفس خود گفته :
لايرعك المشيب مني، فاني

ما ثناني عن التصابي المشيب
پيري مرا لحاظ نكني كه من آنم كه پيري مرا از تصابي و ميل به لهو و لعب باز نمي‌دارد.[13]

حسن بن وهب
شاعر و اديب معروف و برادر سليمان بن وهب كاتب مشهور است.
به حسن بن رجا[14] رساندند كه حسن بن وهب او را به حب غلمان عيب مي‌كند و حسن بن وهب به حب آنها شديدتر از او بود پس گفت مثل من و مثل او آنگونه است كه حسان بن ثابت گفته است.[15]
و اني لاغني الناس عن وصل حاجب

يري الناس ضلالا و ليس بمهتدي

يوسف بن الحجاج الصقيل الكوفي
قرين ابونواس مشهور و معروف و مجاهر به لواط است و محمدبن داود گفته است «كان يوسف فاسقا مجاهر باللواط» و من مشهور قوله في هذا المعني[16]
لاتبخلن علي النديـ

م بردف ذي كشح هضيم
به نديم لاغر پهلوي فربه سرين-بخل مكن
لا تنيكن ما بقيـلا تمرن باستهان هذا اللواط ديـو هم فيه منصفو

ت غلاما مكابرهدون دفع الموامرهن تراه الاساورهن بحسن المعاشره
تا زنده اي جوان گردن كلفتي را مكن و به گرد كونش بدون داد و ستد مگرد بدرستيكه اين لواط مانند بدهي است و آنها (همجنسگرايان) در آن بحسن معاشرت منصفانند.
ضع كذا صدرك لي يا سيديانما ردفك سرج مذهبفاعرنيه و لا تبخل بهفادن يا حب و طب نفسا بهج

و اتخذ عندي الي الحشريداكشف البزيون عنه فبداليس يبليه ركوبي ابداان ذاك الدين تقضاه غدا
اينگونه سينه‌ات را بگذار براي من اي سرورم و دستي از من تا به قيامت بگير پشت طلاييت را به من غرض بده و در آن بخل ورزي مكن سوار شدن من به آن زيان نمي‌رساند نزديكتر آو نفس را بدان شفا ده كه اين ديني است كه فردا مي‌پردازيش
احذر فديتك ما حييـفلهن يفلسن الفتي

ت حبائل المتشكلاتو كفي بهن مفلساتجج
فدايت شوم تا زنده اي از دوشيزه‌گان و زنان جوان سال زينت هشته و آرايش كرده حذر كن كه آنها جوان را مفلس مي‌كنند و همين بس كه آنها مفلس كنندگانند.
- والبة بن الحباب الاسدي الكوفي
شاعر من شعراء الدوله العباسيه يكني ابا اسامه
شاعري ظريف و غزل سراست و وصف كننده شراب و جوانان نوخط. و شعر او جز در اين باب آنچنان دلپسند نيست و البة بن الحباب استاد ابي نواس است گويند والبه قصد ابابجير اسدي كه حاكم اهواز از طرف منصور دوانيقي بود كرد و در آنجا با ابي نواس آشنا شد و ابي نواس در آنوقت جواني امرد و زيبا رو بود و البه با او همنشين و رفيق شد و دائما با او بود گفته شد كه شبي لباس او را در آورد و سپيدي و سرخي سرينش را ديد و بر آن بوسه زد.[17]
-ابوعثمان سعيد بن وهب مولي بني سامه بن لوي بن نصر مولده و منشؤه البصره از بصره به بغداد رفت و در آنجا ماند شاعر مطبوعي بود و در ايام مامون مرد و بيشتر شعرش در غزل و تشبيت به جنس مذكر است و او نسبت به غلمان شغف زده بود ابوالعتاهيه در رثايش گفته است:
مات و الله سعيد بن وهب

رحم الله سعيد بن وهب

عبدالله بن ابي العلاء مغني گفت سعيدبن وهب به من نگاه كرد و من بر در ميمون بن اسماعيل بودم هنگامي كه خط پشت لبم سبز شده بود و همراه او اسحاق بن ابراهيم الموصلي بود من به اسحاق سلام كردم سعيد رو به من گفت اين جوان كيست اسحاق گفت اين پسر دوستي از ماست پس سعيد رو به من كرد و گفت:
لا تخرجن مع الغزي لمغنمفي مثل وجهك يستحل ذو والتقيما انت الا غادة ممكورةج

ان الغزي يراك افضل مغنموالدين و العلماء كل محرملولا شواربك المطيفه بالفمج
همراه با جنگويان براي بدست آوردن غنيمت بيرون مرو كه جنگو ترا بهترين غنيمت مي‌بيند در مثل روي تو مرد پرهيزگار حلال مي‌شمارد با اينكه دين و علماء همه چيز را حرام مي‌دانند تو جز دختري با ساق پايي پر گوشت نبودي اگر خط پراكنده دور تا دور دهانت نبود.
سعيد بن وهب و كسايي با هم مي‌گذشتند و به غلامي زيبا رو بر خوردند پس كسايي خوشش آمد و خواست او را به سوي خود بكشاند پس او را درباره نحو به مذاكره گرفت و با او در كلام پيوست ولي غلام به او ميل نكرد سعيد بن وهب به شعر گفتن گرفتش و با او به سخن پيوست و غلام به او ميل كرد و او غلام را به خانه اش برد و همراه او كسايي را نيز برد و به او گفت با او حرف بزن و انس بگير تا بيايم و در پي كار خود رفت. و كسايي با او گذراند و پيوسته با او ملايمت كرد تا آنكه حاجت خود را از او بر آورد و با او در آميخت سپس به او گفت برگرد و برو همينكه سعيد آمد و غلام را نديد گفت[18]
ابوحسن لايفياثرت له شادنو اظهر لي غدرهسا طلب ماساءهج

فمن ذا يفي بعدهفصا يده وحدهو اخلفني وعدهكما ساءني جهدهجج
ابوحسن وفاداري نكرد و كيست كه بعد از او وفا كند براي او غزالي را پي كردم ولي او به تنهايي شكارش كرد براي من اظهار عذر و خلف وعده كرد من او را به بدكردنش باز خواست مي‌كنم و همانگونه كه بد كرد بد مي‌كنمش.

الكسايي (189)
علي بن حمزه شيخ كوفيين است نحو را از معاذالهراء و ابي جعفر الرواسي آموخت پس به بصره رفت و نحو را از خليل بن احمد الفراهيدي فرا گرفت و بعد از آنكه مدتي در باديه به سر برد به بغداد آمد ودر زمره حاشيه نشينان‌ هارون‌ الرشيد قرار گرفت تاديب و تعليم امين بر عهده او بود علماء كوفه و خلفاء به او تعصب مي‌ورزيدند تا آنجا كه بر سر مناظره و اختلاف نظر با او سيبويه بغداد را به سوي شيراز ترك گفت كسايي در بلاد فارس در شهر ري در گذشت و او يكي از قراء سبعه است. قراء سبعه كساني هستند كه الفاظ قرآن را اعراب گذاشتند.

بكربن النطاح الحنفي
عاشق جواني مسيحي بود و ديوانه او شد و درباره او مي‌گويد[19]
يا من اذا درس الانجيل ........................
عمر و بن محمدبن با نه مولي ئفيف[20]
ابن سكرة الهاشمي[21]
درباره جواني اعرج مي‌گويد (الاعرج كسي كه درپايش عيبي باشد لنگ شل)
قالو بليت با عرج فاجبتهماني احب جلوسه و اريده

العيب يحدث في غصون البانللنوم لا للجري في الميدان
گفتند به جواني لنگ مبتلا شده‌اي جواب دادم عيب در شاخه‌هاي درختان پديدار مي‌شود من نشستنش را دوست دارم و براي خوابيدن مي‌خواهمش نه رفتن در آوردگاه
يهتز في مشيته متعباو يلي علي حل سراويلهج

من كفل كلموج رجراج[22]فانه شدعلي عاج
در راه رفتن به اهتزاز درمي‌آيد از كفلي كه چون موجهاي پي در پي لرزان است و اي بر من از باز شدن و سستي شلوارش كه آن سخت شدن و بستن عاج مرا در پي دارد.
اذا لم يكن للايربخت تعذرتحرمت غزال الواسطي لشقوتي

عليه جهات النيك من كل ناحيهفدمعة ايري فوق خصيته جاريه
اگر براي كير بختي نيست كه عذر بخواهد بر اوست جهات كردن از هر ناحيه‌اي غزالي واسطي را از درآميختن محروم كردم اشك كيرم بر سر تخمها جاري است.
ايها التركي ما عند اني بليت بشادن غنج

ك لللعب النحيلحسن الشمائل وافرالكفل
اي ترك چه داري براي بازي لاغركي
حماد عجرد
ابويعقوب خريمي گويد در مجلسي بودم حماد عجرد نيز در آنجا بود و همراه ما غلام امردي بود حماد چشم بر غلام و موضعي كه غلام در آنجا مي‌خوابد گذاشت همينكه شب شد جايگاه خواب به هم خورد برخاستم و در موضع غلام خوابيدم حماد به من نزديك شد و خيال كرد كه من غلام هستم همينكه او را احساس كردم دستش را گرفتم[23]
ابن سيابه فهو ابراهيم بن سيابه مولي بني هاشم
متهم به ابنه و مخنثي بود
ابن سيابه به جواني امرد چشمك زد و جوان جوابش داد و او را به خانه برد چيزي خوردند و به شراب نشستند پس جوان به او گفت تو ابن سيابه زنديق هستي گفت بله گفت دوست دارم كه به من زندقه بياموزي گفت باعث افتخار من است چشم انجام مي‌دهم (افعل و كرامة) پس او را به رويش درازكش كرد و همينكه از او تمكين يافت در او درانداخت جوان فرياد زد آه اين چيست گفت از من خواستي كه ترا علم زندقه بياموزم و اين اولين باب از آن درس است.[24]

مصعب الكاتب[25]
و مصعب كاتب در پرده دري مبالغت كرد و او شديدترين مردم به هرزگي و لاابالي گري و عشقبازي با نوخطان بود وشعر او تمام درباره پسران است و از اشعار او درباره پسران دير زعفران است.
و غزلان مراتعها فواديرضيت بهم من الدنيا نصيبااقبل ذا و الثم خدهذا

شجاني منهم ما قد شجانيغنيت بهم عن البيض الغوانيو هذا مسعد سلس العنانج
غزالاني كه چراگاه آنها قلب من است كشيدم از آنها آنچه كشيدم به نصيب خود از دنيا به آنها خرسندم و به آنها از زنان زيبا روي سپيد اندام بي نياز شده‌ام آن يكي پسر را مي‌بوسم و گونه اين را مي‌مكم و اين راه آن است كه زمامش رها شده.
او صلاح و درستكاري و پرهيزگاري را وسيله اي براي فريب جوانان و نوخطان گرفته بود و اشعار او در حديث آنها يك نسيج است.[26]

1-حنا الفاخوري- تاريخ الادب العربي
2-ابي تمام را با حسن بن وهب روابط فراوان است كه در كتب ذكر شده است.
3-بريد به معناي امروزي آن نيست در قديم به تحريات مي گفته اند چيزي كه در ايران به اداره اطلاعات مشهور است.
4-الاغاني ص 548 ج 22
1-تاريخ الادب العربي، حنا الفاخوري
2-الاغاني ج7، ص 183-184-185-209-179-175و ج 10 ص 209-197
1-الاغاني ج7، ص 175-179 و175.
1-تاريخ الادب العربي: حنا الفاخوري
2-الاغاني ج 4، ص 8-22.
1-الاغاني ج 21، ص 49.
2-تاريخ الادب العربي، حنا الفاخوري
3-علي اصغر حريري، قصيده بحتري را به نثر و نظم به فارسي برگردانده است.
1-تاريخ الادب العربي، حنا الفاخوري
2-اعتقد الحسن بن رجاء بن الضحاك.
3-الاغاني، ص 538، ج22
1-الاغاني ص 91 ج 23.
1-ان اجتماع ابي نواس كان عند النجاشي والي الاهواز للمنصور و والبه ابن عم النجاشي (الاغاني ص 47 ج 18-1 انظرو الحواشي)
1-الاغاني، ص 304 ج 20.
1-الاغاني ص 41-ج 19.
2-الاغاني ص 231-212 ج 15 و نيز نگاه كنيد به ج13 ص 253 ج 10 ص 292-ج 19 ص 335 ج 20 ص 234- كه براي كوتاهي سخن از آنها در گذشتيم- بيهوده سخن بدين درازاي نبود- تو خود حديث
3-يتيمه الدهر- لابي منصور الثعالبي ج 3- ص 3-11
1-كفل رجراج- ردف رجراج = سرين لرزان به هنگام راه رفتن عند ما وقع الانحراف عن النساء الي الغلمان انتقل بروز الارداف من عنصر في الجمال المراه الي عنصر في جمال الغلام فكان محبو الغلمان يشيدون بكبر الارداف عند محبيهم و خاصه عند الشعراء اللواطيين و هذا في عصر العباسي عندما مال الناس الي حب الغلمان جمال المراه عندالعرب ص 62.
1-الاغاني ص 324 ج 14.
1-الاغاني ص 82 ج 12.
2-بين الخلفاء و الخلفاء ص 165-169.
[26] - براي آشنايي بيشتر با اينگونه اهل مجان مي‌توانيد رجوع كنيد به كتاب الديارات فقط خلاصه اي را كه صلاح الدين المنجد در كتاب الخلفاء و الخلعا ذكر كرده است مي‌آوريم و لم يكن ابوجفنه القرشي يخلو من غلمان مرد بعضهم يخدمه و بعضهم يغنيه و كان من الخلعاء و مد مني الشرب و له في غلمان الديارات اشعار حلوه.
و استهر عمروبن عبدالملك الوراق و كان من خلعاء المجان النهمكين في البطاله و الاستهتار بالمرد.
و لازم ابوشاس الديارات و كان مفتوناً بالرهبان لايزال يلازمهم و له اشعارحلو وثمه شاعر اسمه اللبادي كان من طياب الناس و ملاحهم ذوي المجانه و الخلاعه و له شعرجيد في غلام كان بديراحويشا و خلف يموت بن المزرع و هو ابن اخت الجاحظ غلاما اسمه مهلهل و كان شاعرا مطبوعا (فقد ذكر عنه ابن الخلكان انه ابن اخت الجاحظ و لكن يموت يقول الجاحظ خال امي قدم بغداد سنه 301 و هو شيخ كبير و حدث بها عن المازني و السجستاني والرياشي و عبدالرحمن ابن اخ الاصمعي و عن غيرهم و كان اديبا اخباريا و له ملح و نوادر و حكايات يرفع نسبه الي حكيم بن جبله من انصار علي بن ابي طالب (ع) و خلف يموت بن المزرع ولد اسمه ابونضلة مهلهل ذكره المسعودي في كتابه و ذكره الخطيب في تاريخ بغداد. عقيلي) و اكثرمنه الانهماك الثرواني الكوفي مغرقا في اتباع المرد لايعرف شيا غير ذلك

يکشنبه سي ام مهر 1385